Белое солнце пустыни

Jaar: 1970
Land: Sovjetunie
Regie: Vladimir Motyl
Score: ★★★★☆

bsp1Oeh, een ostern! Robert leerde me de term bij het kijken van Белое солнце пустыни (Beloe solntse pustyni oftewel White Sun of the Desert) en wie tenminste de mavo heeft afgemaakt kan wel bedenken dat het dan om een western in het oosten gaat. In dit geval in de Turkmeense Karakumwoestijn, waar de ruïnes van Merv garant staan voor een avontuurlijke locatie die zo uit een jongensboek geplukt lijkt te zijn.

Nee wacht, niet uit een jongensboek, maar uit Kuifje! Soldaat van het Rode Leger Fjodor Soekhov loopt er net zo bij als de stoutmoedige reporter, compleet met karikaturale pofbroek en padvindersuitrusting waarmee hij de weg door de eindeloze zandduinen feilloos weet te vinden. Bovendien weet hij met zijn schepje en theepot menig ingegraven bandiet te bevrijden uit diens benarde positie.

Soekhov is de woestijn wel een beetje beu. Hij verlangt naar zijn geliefde Katerina Matvejevna, aan wie hij in elk vrij moment een brief over zijn beslommeringen schrijft. Het is mooi geweest en Soekhov wil terug naar huis, maar er komt telkens weer wat tussen. Zoals het begeleiden van de harem van Abdoellah naar de kust van de Kaspische Zee. Ietwat overmoedig meent Soekhov de klus met het groene soldaatje Petroecha wel even te klaren. Vrouwen afleveren, ze verkondigen dat ze vrij zijn en huppekee, alsnog op huis aan.

bsp2Dat is dan even buiten het feit gerekend dat Abdoellah een enorme schurk is die er niet van gecharmeerd is dat vreemde mannen zijn harem escorteren. Maar al schiet hij met scherp en ontziet hij noch de aan de revolutie gewijde soldaten, noch zijn eigen vrouwen, Soekhov blijft nonchalant en spitsvondig. Deze koene Sovjetheld laat zich zo gemakkelijk niet uit het lood slaan.

Met een bezoekje aan Merv en Turkmenistan op de agenda was Белое солнце пустыни voor mij een must see, al is die noemer ogenschijnlijk niet van toepassing op het land zelf. Soekhov, de door hem bevrijde Saïd en de uit familieverpakkingen wodka zuipende Pasja geven het bleke landschap gelukkig wat kleur. En wat hebben ze een mooie mutsen, daar in Centraal-Azië. Doe mij maar gauw nog zo’n ostern.

Det sjunde inseglet
nieuwe cd's januari 2016

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*