Дурак

Jaar: 2014
Land: Rusland
Regie: Yuri Bykov
Score: ★★★★½

“Ah, het is dus tijdelijk?” concludeerde Jan toen ik vorig jaar vertelde dat ik andere zaken op het moment belangrijker vond dan het schrijven van filmrecensies. Dat vind ik nog steeds, maar er zijn films die ik niet onbeschreven voorbij kan laten gaan. Bij elke Russische film die we zien denk ik aan mijn overleden schoonvader. Naar de bioscoop voor het troosteloze Нелюбовь (Loveless) was misschien het slechtst getimede verjaardagscadeau ooit en deed pijn, toen het verdriet nog vers was. Дурак (The Fool) is niet minder pijnlijk.

Loodgieter Dima Nikitin is een eenling. In een Rusland waar je eigen hachje redden het enige is wat telt, waar iedereen van iedereen steelt en waar elke aanzet tot innovatie en verbetering met argwaan en weerstand ontvangen wordt, zit niemand op hem te wachten. Dima blijft eerlijk waar anderen zich met hun ellebogen omhoog werken en repareert wat anderen stuk maken. Dima, de dwaas, heeft geen enkele vriend.

Wanneer Dima invalt voor een dronken collega in een andere wijk van zijn stadje, constateert hij tot zijn ontzetting de verregaande staat van verval van een huizenblok. Een diepe scheur loopt dwars door een dragende muur, van de begane grond tot de negende verdieping. De flat helt gevaarlijk over. Het is niet moeilijk de parallel te trekken naar het huidige Rusland.

De plaatselijke overheid vindt andere zaken op het moment belangrijker dan het redden van 820 mensenlevens, zoals bepalen wie hiervan de schuld gaat krijgen. Geld voor onderhoud is in eigen zak verdwenen. Evacueren is schuld bekennen. Het is toch tuig dat er woont. Corruptie heeft alle instanties in het stadje uitgehold – en daarboven loopt de scheur ongeremd verder. Geluk is in Дурак voor niemand weggelegd.

Russischer dan Дурак kan niet, met muziek van rockband Kino tijdens een minutenlange tocht van Dima door de grauwe straten en een opdracht aan regisseur Aleksey Balabanov (Брат, Груз 200). Het loopt niet goed af; dat weet je vantevoren. Het is hopeloos om die eenling te blijven, om te weigeren je naar de anderen te voegen, om die worsteling van zowel Dima als de kijker te moeten doorstaan. Het is hopeloos, en het is het enige dat belangrijk is.

Tot hier en verder
Pas op, pas af

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*