Левиафан

Jaar: 2014
Land: Rusland
Regie: Andrei Zvyagintsev
Score: ★★★★½
 

Ah, die Russen! Het is opnieuw zwartgalligheid troef in Zvyagintsevs nieuwste, Левиафан (Leviathan), waarin de intelligente, krachtige Russische vrouwen het weer zwaar te verduren hebben met hun onbeholpen mannen. En net als in Изгнание (Izgnanie/The Banishment) en Возвращение (Vozvrashcheniye/The Return) vormt het landschap een desolate gevangenis waaruit maar één uitweg mogelijk is: de dood.

Ja, het landschap in Левиафан is indrukwekkend. Meedogenloos beuken de golven van de Barentszee op het kiezelstrand van Teriberka, een gehucht aan het uiterste randje van de arctische toendra van het Kola-schiereiland. Onze gast Daniel zat er met open mond naar te kijken. “Daar was ik vorige week nog…” stamelde hij. Voor geen goud zou hij er willen wonen, maar daar denkt Kolya in de film duidelijk anders over.

Het is er – naar omstandigheden – goed toeven, in een knus houten huis met uitzicht over de baai. Het gezelschap mag er ook wezen. Samen met de lokale politie, zijn broer Dmitriy en hun gezinnen rijdt Kolya honderd kilometer de toendra in voor een picknick. Een Russische picknick, dus dat betekent eerst een kwart liter wodka in de kraag en dan lekker schieten op lege flessen en de kinderen uit het oog verliezen zodat ze bijna van de kliffen tuimelen.

 

Maar Dmitriy is niet zomaar vanuit Moskou naar het einde van de wereld gereisd. Dmitriy is namelijk advocaat en daarmee de enige die Kolya durft te steunen in zijn strijd tegen de corrupte burgemeester. Kolya’s vrouw Lilya is ook een meer dan valide reden om de trein naar Moermansk te pakken. Het spreekt voor zich dat niet alle Russen in het noorden zitten te wachten op het strikt naleven van de regelgeving, zoals ze dat in Moskou uiteraard allemaal doen.

De omstandigheden worden er voor Kolya met de komst van Dmitriy niet beter op. Met het verlies van zijn vorige vrouw, intimidatie door de overheid, de geleidelijk verslechterende verstandhouding met zijn zoon, fatalistisch drankgebruik, overspel van broer en vrouw en tenslotte een gitzwart einde laat Zvyagintsev hier een prachtige eigentijdse bewerking van het verhaal van Job zien. In tegenstelling tot de Bijbelse versie kent Левиафан geen happy end – en is het bovendien een scherpe aanklacht tegen de Russisch-orthodoxe kerk.

Do us a bad review!
Kill List

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*