11:14

Jaar: 2003
Land: Verenigde Staten van Amerika/Canada
Regie: Greg Marcks
Score: ★★★★☆
 

Op de website van Lux stond 11:14 beschreven als een film met ‘vileine’ humor. Wat is vileine humor? Drie pubers scheuren ‘s nachts branieschoppend in een busje door de verlaten straten van Middleton. Een van de dronken jongens vindt het leuk al rijdende de schuifdeur open te doen en met de piemel naar buiten hangend te urineren. Chauffeur afgeleid, draait zich om, busje slingert een overstekend meisje met een botte klap twintig meter voor zich uit. De vriend van het meisje schiet twee keer op het busje waarvan de bestuurder uit angst de plaats van het ongeval verlaat.

In het volgende shot zit een van de jongens bloedend en huilend op de grond in het busje. Is hij door een kogel geraakt? Langzaam dringt het besef door dat wanneer zo’n busje abrupt tot stilstand komt, de zware schuifdeur met een mooie zwiep dichtslaat. Dat is vileine humor. De penis van de jongen wordt door een van zijn vrienden van het wegdek gegrist, waarna een wilde achtervolging ontstaat. Loopt het goed af en kan het afgerukte ding weer worden aangezet? Dat weten we niet, want 11:14 is een puzzelfilm waarin alles alleen maar erger wordt en niets wordt opgelost.

De film vertelt het verhaal van enkele inwoners van het slaperige stadje Middleton, waarvan de levens om 11:14 uur een nogal ongelukkige wending krijgen. Stukje bij beetje zien we het verhaal vanuit het standpunt van vijf verschillende betrokkenen verteld. Hoewel het einde niet echt verrassend is zijn wel alle puzzelstukjes interessant genoeg om te zien en voorzien van het soort zieke, zwarte humor waar ik wel van hou. “Een soort stoelendans, maar dan met een lijk,” zo werd de film op internet getypeerd.

 

Het mooiste is dat niemand in de film vrijuit gaat: niet de man die het door hem aangereden lijk in de kofferbak verstopt, niet de vader die een ongeluk in scène zet om zich van een belastend lijk te ontdoen, niet de dochter die een van haar vriendjes op wil laten draaien voor een dodelijk ongeval en al helemaal niet de vervelende tieners. Maar ook de incompetente politie en de twee supermarktbediendes voor wie je eerder medelijden dan begrip hebt ontspringen de dans niet.

In één minuut tijd worden tien levens verwoest. Met een smerig, scheurend geluid wordt een bebloede doek van een door een brok steen verbrijzelde schedel verwijderd (nooit geweten dat er na een harde knal zo weinig van een hoofd over blijft). Nu heb je naast een lijk ook nog eens een bebloed stuk bewijsmateriaal waarvan je je moet ontdoen. Alles wordt alleen maar erger. Wat een heerlijk zwarte film.

Ljeto u zlatnoj dolini
Les Triplettes de Belleville

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*