160 haalt ie wel

In Duitsland mag je zo hard rijden als je wilt en Ivor wist dat wel. De Duitsers op hun beurt waren er ook van op de hoogte dat Ivor zo hard rijdt als hij wil in Duitsland. Soms ook op plaatsen waar de Duitsers een iets lagere snelheid adviseren. Op van die ronde adviesborden met een rode rand. Enkele van mijn vrienden hadden daarom zo hun twijfels over het rijgedrag van Ivor. Willem bijvoorbeeld, die beloofd heeft nooit meer met een glaasje op (of meer dan één) achter het stuur te kruipen, of Frank, die het op de fiets al snel genoeg vindt gaan. Ivors naam was hem vooruitgesneld (best knap – Ivor haalde zelfs in onze oude Daihatsu Charade de 160), maar toen puntje bij paaltje kwam bleek hij een bekwame chauffeur.

Chalupská Slat

Met z’n tweeën reisden we naar Tsjechië af. Erg vreemd dat er niet meer mensen mee wilden naar Open Hell Fest. Op dit underground metalfeestje zouden 27 bands spelen, verspreid over twee dagen. De tickets kostten – inclusief kamperen – slechts dertien euro. Daar kun je niks van zeggen. De grootste namen? Törr en Root volgens de Tsjechen, het Letse Skyforger volgens mij. Maar na de editie van vorig jaar vielen mij meer bekenden op in het programma. En er wì­lden wel meer jongens mee uit Nijmegen, maar helaas allemaal zonder rijbewijs. Om niemand boven een ander te bevoordelen besloot Ivor (die sinds kort weer naar metal luistert) dat iedereen dan maar in de stront kon zakken. We gingen met z’n tweeën en daarmee was de kous af. Omdat ik het plan in eerste instantie met Ivor had opgevat liet ik de kous inderdaad voor wat hij was.

Ik was al lang blij dat ik de drukte van de Vierdaagse kon ontvluchten. Wat heb ik een ontzettende hekel aan dat massale gewandel zonder fantasie en het geforceerd leuk-hebben bij slappe optredens, waarbij de hele stad vol lelijke mensen stroomt. Volgens Eva ligt dat aan mijn mensenfobie. Op deze dinsdagochtend kostte het me moeite geen soldaten van hun sokken te rijden. De hele Heijendaalseweg was om tien voor zeven al bezet door een internationale troepenmacht die met van weinig toongevoel getuigende liederen de omwonenden uit hun slaap haalde.

Ivor was duidelijk ingesteld op autovakanties: verspreid over de vloer lagen een onhandige sporttas, bergschoenen los ernaast, kussen erbij, een rugzak en twee pakken Mystic Dragon sap. Met echte Drakenvrucht (daar maken ze kauwgum van). In Duitsland moesten we al snel tanken, want dat had Maarten (met wie Eva en ik de Charade delen) natuurlijk weer niet gedaan. Ook was hij de tankdop weer eens vergeten, waardoor we genoodzaakt waren een universele dop aan te schaffen. Dop erop en op naar de spits in het Ruhrgebied. In de stromende regen stond het verkeer hier muurvast – iets waar we, als we na hadden gedacht, rekening mee hadden kunnen houden.

Cultureel verantwoorde vakantie

Daarna werd het startschot gegeven om de verloren tijd in te halen: het langverwachte bord ‘Alles frei’! Hier had ik het dus allemaal voor gedaan, de talloze rijlessen en twee examens waar ik onterecht voor gezakt was. In Nederland gebruikte ik de auto hooguit één keer in de maand; nu scheurden we heel Duitsland door naar het 840 kilometer van Nijmegen verwijderde Vimperk. De hoge snelheden werden gevolgd door een teleurstelling: na toetreding tot de EU had Tsjechië zijn grenzen opengegooid. Geen rijen, geen controles, geen stempel in ons paspoort. Twee jonge knapen in zwarte shirts, met een oude auto. Na even in onze paspoorten gekeken te hebben (omdat we die toch al uit het raam hielden) mochten we het land in. Flauw hoor.

Vanaf daar reden we duidelijk in Tsjechië rond, een land dat bovenop de schutting tussen West- en Oost-Europa balanceert. Bochtige smalle wegen door het Šumava-gebergte met afwisselend tuinkabouters en hoeren langs de weg. Alles wat een Duits hart begeert. De hoeren hadden vandaag geluk: de lelijke Tsjechische vrouwen in strakke stretchbroekjes met te veel make-up op mochten vandaag lekker in het zonnetje werken. Het mooie weer was echter maar van korte duur. Na onze tent op camping Vodnik te hebben opgezet betrok de lucht snel. Het leek er sterk op dat de tent, gecomplementeerd met op Graspop buitgemaakte tentstokken, niet eens een halve nacht zou doorstaan. De stokken bogen vervaarlijk door onder de aanhoudende wind; zelfs staand buiten tanden poetsen was plotseling een uitdaging. De lucht boven de in de verte zichtbare bergtoppen werd talloze keren hel oranje en geel verlicht door het naderende onweer. Half tien. We zeiden elkaar vaarwel en besloten te voorkomen dat de tent weg zou waaien door er zelf in te gaan liggen.

‘s Ochtends werden we al voor achten uit de tent gebrand. Op zich geen ramp, want de homo-erotische opmerkingen van Ivor zijn buiten een stuk makkelijker in perspectief te brengen dan in zo’n benauwd tentje. En als we dan toch zo vroeg opstonden konden we vandaag best een flinke bergwandeling maken. Hierbij overschatten we onszelf danig. Het was tenslotte slechts vijfeneenhalve kilometer van Kubova Hut’ naar de top van berg Boubí­n. Met zijn 1362 meter hoogte was dit natuurlijk een lachertje – zeker daar de dorpsranden van Kubova Hut’ al op bijna duizend meter boven zeeniveau lagen.

Chalupská Slat

Ivor kon absoluut niet met de digitale camera van zijn zus omgaan, dus van de wandeling (en de hele week) hebben we geen enkele foto. Aangezien alle bergtoppen rijk bebost waren hoefden er toch geen vergezichten vereeuwigd te worden. Langs het Boubí­nský prales natuurreservaat en bergaf naar het dorpje Záton (waar veel dikke madammen hijgend op hun mountainbike passeerden) liepen we verder naar Lenora. Steeds verder van onze auto, ook al hadden we al bijna twintig kilometer door de bergen gewandeld. Ivor was het al een tijdje beu en dat kwam er nu uit. We moesten en zouden terug naar het dichtstbijzijnde trein/busstation en wel meteen.

Dat bleek niet de snelste, maar wel de meest idyllische oplossing. De bus reed namelijk met een grote boog om het station heen, en op de eerstvolgende trein moesten we een uur wachten. Dit was wel de moeite waard: het dieseltreintje van twee wagons groot leidde ons voor een euro langs piepkleine gehuchtjes en stationnetjes die midden in de bossen lagen. Met een grote lus liep de rails door de donkergroene wouden, door kloofwanden van met mos bedekte rotsen. Daarvan klaarde Ivors humeur weer op; eenmaal terug in Vimperk zorgden een karper en pivo voor de rest.

Chalupská Slat – de naam sprak erg tot onze verbeelding. Donderdag wilden we dan ook in dit hoogveengebied gaan wandelen. Hoewel we vanuit de Charade al talloze keren tezamen “Holländerrrrr!” hadden uitgeroepen bij het zien van de zoveelste Nederlandse vakantiegangers, kwamen we ook tijdens onze tweede tocht alleen lokale toeristen tegen. Feilloos herkenbaar aan de wanstaltige Tsjechische kop. Deze keer zorgden we ervoor niet onszelf te óverschatten, maar de afstanden op de landkaart te ónderschatten. De tien tot vijftien kilometer van vandaag vielen veel zwaarder door de schrijnende spierpijn in onze kuiten. Daarbij had ik nog het voordeel dat ik vier uur per week sport, waardoor ik nieuwe moed kon putten uit het gelaat van Ivor.

Als een volleerd rallycoureur sjeesde Ivor over de op de kaart wit gekleurde weggetjes (geen goed teken) door de bossen. Het leek heel wat harder te gaan dan de veertig kilometer per uur die we nog net aandurfden, en ik was blij dat ik vandaag niet hoefde te rijden. Terwijl ik me op de camping verdiepte in het Berlijn van Wladimir Kaminer liet ik Ivor nog een half uurtje sudderen in de middagzon. Van zijn rode rug had hij nog lang plezier, maar hij moet niet zeuren want hij is wel wat gewend met al die tatoeages van ‘m. Ons laatste wapenfeit van de dag bestond uit een sprint met onze vermoeide, door spierpijn geplaagde benen. In de verte zagen we een groep mensen zich richting campingrestaurant bewegen. Maar wij hadden het voordeel dat we bergaf mochten. Met veel bravoure sneden we ze net voor het terras de pas af en pikten de laatste tafel in. Onze pret werd er niet minder om toen we merkten dat deze jongelui Limburgers waren. De pivo smaakte vanavond extra lekker.

Vimperk, jullie waren een geweldig publiek
Glamrock toernee met Negură Bunget

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*