Deze geheel bewerkte Friese versie van de verwoede pogingen der Zeeuwen onafhankelijk te worden van de Nederlandse tyrannie – en dat terwijl ze niet eens een eigen taal hebben, zoals wij bijvoorbeeld en het dus lang niet zo hard verdienen een eigen staat te vormen als de heldhaftige Friesche Vrijbuiters – wordt u aangeboden door Friesche Vlag koffiemelk. Alle rare Zeeuwsche namen zijn vervangen door begrijpelijke Friesche varianten. Behalve de plaatsnamen uiteraard, want wij gaan trotse namen als Tietsjerkstradeel en Sexbierum toch zeker niet toedelen aan stinkende samenraapsels van bouwvallige, Friesonwaardige hutten als Goes en Middelburg? Deze versie is bovendien verkort, omdat de hele geschiedenis de Friezen toch niet in het minst kan interesseren.

 

Februari 1992 – De snode Hertog Foppe Tjibkema van de Zeeuwsche Deelstaat, onderdeel van het Grote Nederlandsche Rijk, had onder zijn inmiddels schier eeuwig durende dictatuur eindelijk de laatste hand gelegd aan de plannen ter verwezenlijking van zijn grote droom: een autonome Zeeuwsche Vrijstaat in het midden van de Atlantische Oceaan. Zeg dus maar gerust Droom met hoofdletter D.

Zijn hielenlikkende vazallen Djurre Hoekstra en Tjabbe Dijkstra stonden aan het hoofd van operatie VAAR: sinds 1954 werd onder de noemer ‘Deltawerken’ een radicaal plan gesmeed. Natuurlijk waren deze zogenaamde ‘Deltawerken’, bedoeld om overstromingen te overkomen, geheel overbodig. Maar Nederland was in hoge mate afhankelijk van de Zeeuwsche belastingsinkomsten, die in verhouding met de andere provincies asociaal hoog waren. Men kon hierdoor niet anders dan toestemming geven voor het plan van de Zeeuwen; als de broodnodige belastinggelden nu bijvoorbeeld uit Drenthe zouden moeten komen zou de kans op een revolutie niet onaannemelijk zijn.

Dus de Zeeuwsche Deelstaat kreeg toestemming en geld voor de ‘Deltawerken’. Dit subsidiegeld werd echter gestoken in het onafhankelijkheidsplan van de toen nog jonge Hertog Foppe. Van Zeeland zou één grote boot worden gemaakt, en op een donkere nacht zouden de Zeeuwen stiekem wegvaren. Het plan kon gewoonweg niet mislukken!

In de vele middeleeuwse Zeeuwsche burchten, verscholen in de duinen rondom Middelburg, Goes en Vlissingen, werden zeewaardige materialen verborgen en er werd heimelijk aan boegen, masten, en kraaiennesten gebouwd, diep in de onderaardse kerkers. Met de ‘Deltawerken’ werden ondertussen alle Zeeuwsche eilanden onderling verbonden, en op de grenzen met België en Brabant werden diepe greppels gegraven, zodat Zeeland helemaal los kwam te liggen. Overal was rekening mee gehouden.

De bootonderdelen waren reeds lange tijd voltooid, maar door familieomstandigheden werd pas in oktober 1990 begonnen met de montage, toen het zomerseizoen definitief ten einde was gekomen en alle Nederlanders en Duitsers weer netjes naar huis waren gegaan. Op de uiterste westelijke punten van Zeeuws-Vlaanderen (bij het Zwin), Walcheren (bij Westkapelle), Schouwen-Duiveland (bij Burgh-Haamstede) en nog één eiland dat hier niet vermeld wordt omdat dit nu eenmaal de verkorte versie is, werden gigantische boegen aangebracht, compleet met boegbeelden van Foppe. Bij Terneuzen, Zierikzee en Tholen werden enorme masten in vertikale positie gebracht. De grootste driemaster in de geschiedenis van de mensheid was klaar om uit te varen.

Met stuurmannen Sicco Holluma en Grietje Stoma werd de koers bepaald: langs Schotland en IJsland zou Zeeland uiteindelijk afzakken naar tropische wateren, alwaar het zelfvoorzienend en buiten bereik van de Nederlandse scud-raketten zou voortbestaan. In een sneeuwstorm zou de Zeelandia uitvaren.

 

De sneeuw viel pas in februari 1992, maar wat een ijzingwekkende storm was dat! Je zag geen hand voor ogen, verkeer was onmogelijk en geen mens haalde het in zijn hoofd erop te letten of Zeeland wel netjes bij Nederland wou blijven horen. De zee was wild en voor geen boot bevaarbaar, behalve voor de Zeelandia; Zeeland dat al eeuwen in deze positie lag, gehard door vele springvloeden. De Zeeuwen stonden paraat om hun onafhankelijkheid met beide armen in ontvangst te nemen. Dood aan Nederland, lang leve Zeeland! De trossen gingen los, zielen draaiden in de juiste richting…

Ja, en toen bleek dat Zeeland vast zat, en niet op het water dreef zoals Hertog Foppe dacht, dus toen ging alles mooi niet door en zijn alle Zeeuwen maar weer naar huis gegaan. Foppe hebben ze later nog gekielhaald onder heel Zeeland door, dat dus nog altijd tot ons land behoort. Maar reken maar dat ze ondertussen allang weer nieuwe achterbakse plannen aan het uitbroeden zijn.