Aan vier uur had je meer dan genoeg in Alba Iulia. Dat was nog eens informatie waar we iets aan hadden. We hoefden ons dus niet te haasten en konden na een nachtje in exact hetzelfde hotelletje als waar Frank en Paulien al eens gelogeerd hadden (hoorden we achteraf) rustig onze boodschapjes doen. Twee flessen [...]

Tot twee keer toe moesten we bij de grens met al onze bagage de bus verlaten. De tassen moesten geopend worden, maar ook hier waren we in het voordeel. We waren geen Moldaviërs en werden dus per definitie met meer respect behandeld. Na uren oponthoud werden er na elkaar twee Russisch nagesynchroniseerde videobanden in de [...]

De ambassadeur in Brussel had gelijk. “Moldova is different from Romania.” Op onze kaart van de Bucegi en Piatra Craiului bergen stonden campings, wandelroutes en bergen. In Roemenië konden we weer in de trein of met vriendelijke buschauffeurs reizen en eten kon er in restaurants. Wat was dat land heerlijk op toeristen ingespeeld! Maar de [...]

Kapitalisme kenden ze hier niet. De man met de enige auto in Tipova wilde ons voor 50 lei – nog geen 65 eurocent per persoon – een lift van zestien kilometer geven. En dat terwijl we geen keus hadden. Ik had lachend het dubbele betaald. Stom of niet, hierdoor waren we al snel in staat [...]

Stas sliep bij Alexandru en Eugen, die deze zomer hielpen de kerk in Saharna op te knappen. Ze wilden vandaag ook Tipova wel eens zien en sleepten de hele dag een groot touw met zich mee. Omdat Moldaviërs een stuk geslotener zijn dan Roemenen werd het doel van dit touw niet aan de grote klok [...]

Langs de ’snelweg’ (een strook door kuilen getormenteerd asfalt waar auto’s en maxi-taxi’s over slalomden) stonde de politie doodgemoedereerd schietoefeningen te houden. Voetgangers liepen met hun boodschappentassen voor de flessen die als doel dienden door. Wie was ik om deze handelswijze in twijfel te trekken? Met de separatisten uit Transnistrië op een steenworp afstand en [...]

We werden door iedereen raar aangekeken. Zelfs in de hoofdstad Chisinau waren ze geen toeristen gewend. Ook zonder rugzak was ik eenvoudig als buitenlander te herkennen: ik was de enige jongen die lang haar had en boven de 1,80 meter uitkwam. Eva kon met een beetje goede wil en een hoofddoekje nog voor Russische doorgaan. [...]

We kunnen moeilijk zeggen dat Moldavië het niet heeft geprobeerd. Het land deed er echt alles aan toeristen te weren – het visum dat in Brussel opgehaald moest worden, het oplaaien van het Transnistrië-conflict en slechts één dagelijkse treinverbinding met Roemenië – vertrek 3:20 in de nacht. Florin belde met zijn slaperige kop een taxi [...]

Echt veilig voelde ik me niet in de oude bus, al was die nog zo zorgvuldig ingericht. Er hingen stickers met de Roemeense vlag en ‘RO’, verzamelplaatjes van heiligen, aanplakbiljetten die opriepen ‘de boel de boel’ te houden (zij het anderszins geformuleerd) en een gigantisch boeket plastic bloemen versierde de voorruit. Boven de chauffeursstoel waren [...]

De hotels in Roemenië leken aanzienlijk verbeterd te zijn sinds we er voor het laatst een bezocht hadden. Dat wil niet zeggen dat ze nu op West-Europees niveau zitten: veel landgenoten zouden hun neus ophalen voor de kleine ongemakjes die we door de vingers zagen. Het bed kraakte, de stroom viel regelmatig uit, in het [...]