De grafheuvels
Door koude nevels aan het oog onttrokken liggen de grafheuvels daar waar geen zinnig mens zich waagt. Hun dreigende nabijheid doet toeristen stevig doorstappen over de heide, onderwijl angstig over hun schouder kijkend. Er lopen kronkelende paden naar deze onheilige plaats, maar deze zijn op geen kaart te vinden.
Wee de ongelukkige die zich niet af laat schrikken door de mistflarden die lijken te fluisteren: “Keert heen! Keert heen!” Verwrongen karkassen van bomen zwiepen hun op knoken gelijkende takken in de ogen van indringers. Indringers die niet talrijk zijn, mede dankzij de berichtgeving in Da’s Mooi, die de lezers van het huis-aan-huisblad regelmatig koude rillingen bezorgt.
Nu en dan verdwijnt er een jongeman spoorloos uit Zuidwest Drenthe. Hoe vaak doen zijn vrienden, die door angst verteerd worden, dan niet kond van diens waaghalzerij? Gebrek aan respect voor de grafheuvels, een verloren weddenschap, of louter jeugdige overmoed? De beweegredenen lopen uiteen; de afloop is dodelijk eender. Een voetspoor in de modder waar paadjes de onherbergzaamheid van de heide verlaten om te verdwijnen in dit ongewisse niemandsland is het enige wat treurende nabestaanden ooit nog terugzien.
Welke verderfelijke kracht is verantwoordelijk voor het kwaad van de grafheuvels? Volgens overlevering gaat het om een oude Indiaanse begraafplaats, een overblijfsel uit dagen die geen mens zich meer heugt, eeuwen geleden. Een begraafplaats waar de doden tot leven komen, zo gaat de legende die Indianen elkaar hier van generatie op generatie doorgeven. Of het echt zo is? Mijn geiten zal ik er in ieder geval nooit begraven. Wie terugkeert van de andere zijde is niet meer dezelfde, zo luidt de waarschuwing. Ik houd me verre van de macabere krachten van de grafheuvels, want in deze vervloekte bossen is het niet pluis.
