Hunebedden werden 6000 jaar geleden gebouwd door het Trechterbekervolk. Iedereen weet dat je trechters niet als bekers kunt gebruiken omdat alles wat je er boven ingooit er dan onder net zo hard weer uitstroomt. Vroeger waren ze niet zo snugger en het Trechterbekervolk is dan ook allang uitgestorven. Met de hedendaagse Drenten zal het niet veel anders gaan: als je het gaat vergelijken met Brabanders of Hollanders zijn er maar bar weinig Drenten. Wel drinken de Drenten tegenwoordig gewoon uit bekers, mokken en glazen. Een kras staaltje evolutie.

Terug naar de hunebedden. Eigenlijk waren het helemaal geen bedden, en mijn vrienden Willem en Willem-jan werden dan ook op bitse toon terechtgewezen door een kleuter toen ze anders beweerden. De hunebedden waren, net als pyramiden, stenen graven. Alleen was het Trechterbekervolk wat luier dan de Egyptenaren. Waar de piramide van Cheops oorspronkelijk 146 meter richting zon torende hielden de oer-Drenten het na twee lagen stenen al voor gezien.

Dankzij de gunstige ligging hoeven we ons niet zo actief op te stellen als de Egyptenaren om van hunebedden te mogen genieten. Een fraaie wandeling of korte fietstocht van nog geen vier kilometer scheidt ons huisje van twee hunebedden. Het is dus niet de moeite waard om er zelf één te maken.

Komische anekdote bij één van deze hunebedden is de loer die de Duitsers ons draaiden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Duitsland stond al op verliezen en nam dit bepaald niet sportief op. Ook de hunebedden werden aangegrepen om een vervelende trap na te geven. Zo besloot de bezetter dat ze een extra landingsbaan voor vliegtuigen nodig hadden op de hei.

Een grasmaaier erover en je hebt een landingsbaan, zou je zeggen. Maar nee, de toen nog niet zo vriendelijke Oosterburen hadden een andere plaats in gedachten. Laat daar nou net een hunebed staan. Onfortuinlijk, maar niet onoverkoombaar, zo vonden de Duitsers en ze gooiden het hunebed plat. Flauw hoor. De stenen, die gelukkig in een heel erg grote kuil begraven werden (dat doet me denken aan die mop over de oppasser in de dierentuin die huilt omdat de olifant is overleden), konden na de oorlog weer worden opgegraven. Nu is het hunebed in zijn oorspronkelijke staat hersteld.

Terug naar de nog altijd even hippe clickable map!