Er is duidelijk niet op het budget beknibbeld bij Joheunnom nabeunnom isanghannom (The Good, the Bad, the Weird). Deze Zuid-Koreaanse western, of wat voor genre het dan eigenlijk ook mag wezen, hangt van explosies en extravagante vuurgevechten aaneen. Maar liefst 139 minuten aan ontspoorde treinen, achtervolgingen en kogels over en weer. En het gaat geen [...]
“Deze film is zo slecht, daar zakt je broek van af,” maakte de verkoper van Boudisque me lekker. Gezien de middelmatige waardering op IMDB zou dat allemaal wel meevallen. Beroerd slechte films scoren een twee, goede films een zeven en alles tussen de vier en vijf kan een tegenvallende film zijn waarvan veel verwacht werd, [...]
“Er zijn binnen het zombie-subgenre al heel wat overbodige films uitgepoept,” schreef ik een luttele negen dagen geleden na het zien van Zonbi jieitai (Zombie Self-Defense Force). Gelukkig laat ik me niet weerhouden door de vele uren geestdodend materiaal die ik op mijn netvlies gebrand krijg – de aanhouder wint. Af en toe (eigenlijk nog [...]
Er zit dus een soort van magische uitknop op vervelende kinderen: een glasscherf in de halsslagader en de ettertjes veranderen in makke lammetjes. Goed om te weten, maar naar alle waarschijnlijkheid in strijd met ons schoolbeleid. En wat zijn de Drentse jongens en meisjes schatjes in vergelijking met het Engelse tuig in Eden Lake.
Eden [...]
Er zijn binnen het zombie-subgenre al heel wat overbodige films uitgepoept, maar regisseur Tomomatsu legt de lat wel heel erg laag. Gekocht bij Boudisque, samen met een film waarvan ik als commentaar van de verkoper te horen kreeg dat ie zo slecht was dat je broek ervan afzakt. Wetende dat ik desbetreffende film vast ook [...]
Af en toe is het goed eens stil te staan bij je vooroordelen. Waarom denk ik er ook alweer zo over – en zouden mijn stellige meningen niet wat genuanceerder mogen? “Neen,” mag ik welhaast vloekend uitspuwen waar het romantische komedies betreft. Na het zien van 27 Missing Kisses weet ik weer waarom ik dit [...]
John Carpenter heeft weinig vertrouwen in de mensheid. Gelukkig maar, want dat heeft in een tijdsbestek van ruim dertig jaar al heel wat fijne films opgeleverd, met voorlopig als meest recente de grappige Masters of Horror episode Pro-Life. Carpenter heeft zó weinig vertrouwen in de mensheid dat hij zelf de filmmuziek schrijft bij zijn films [...]
CC 2010 Fiepke | Berichten (RSS) en Reacties (RSS)
powered by Wordpress