28 Weeks Later

Jaar: 2007
Land: Verenigd Koninkrijk/Spanje
Regie: Juan Carlos Fresnadillo
Score: ★★★★☆
 

Het mag inmiddels bekend zijn: voor goeie zombiefilms moet je in Engeland zijn. George A. Romero had het in Pittsburgh beter bij een trilogie kunnen laten, in plaats van recentelijk nog een tweetal filmpjes voor zijn oudedagsvoorziening op te nemen en de Italianen hebben vooral veel, maar weinig goeds laten zien op zombiegebied. Gelukkig werd het genre met de twee uitersten Shaun of the Dead en 28 Days Later nieuw, eh, leven ingeblazen.

28 Days Later was een horror schuine streep actiefilm die je op het puntje van je stoel deed zitten. De zombies waren ineens niet langer van die schuifelende, kwijlende vogelverschrikkers waar ik altijd netjes ‘hallo’ tegen zeg als ik ze tegenkom bij een bezoekje aan mijn oma in het verzorgingstehuis, maar gingen ineens als dollemannen tekeer. Dankzij het Rage-virus moest menigeen zich gewonnen geven na een spurt van de bloeddorstige zombies, nieuwe stijl.

Ja, dat was vervelend, blikt men in 28 Weeks Later terug op de calamiteiten. Na 28 dagen was heel Engeland besmet. Enkele weken later stierven de met het Rage-virus besmette zombies van de honger. Een troepenmacht van de NAVO is de boel dan maar op gaan ruimen en heeft na 24 weken een deel van London veiliggesteld voor herpopulatie van het land. Andy en Tammy mogen dan eindelijk terug naar huis na hun schoolreisje. Vast vol verhalen, maar papa Don heeft meer te vertellen, nadat hij zijn vrouw in de steek moest laten toen het huis door zombies werd belaagd. Na een snoeiharde opening zien we een zenuwslopende sprintwedstrijd waar ze bij de Tour de France slechts van kunnen dromen.

 

Met de wederopbouw van een heel land na de uitbraak van het virus geeft 28 Weeks Later een geheel nieuwe draai aan het genre. De nadruk ligt op het verwerken van de schokkende gebeurtenissen, het opruimen van de ravage en proberen verder te gaan. Dat klinkt misschien saai voor op rondspuitend bloed beluste zombiefanaten, maar 28 Weeks Later biedt bij vlagen ijzersterke beelden in wat ik een horror schuine streep drama schuine streep oorlogsfilm zou willen noemen. Dat het virus de kop weer opsteekt is voorspelbaar, maar komt de intensiteit en – vreemd genoeg – het drama- en oorlogsdeel uit de noemer juist ten goede.

Andy en Tammy ontsnappen uit de zwaarbewaakte Groene Zone om in hun ouderlijk huis een foto van hun moeder te zoeken. Wat ze vinden is beter – het echte werk! Moeder Alice heeft een beet van de zombies overleefd en wordt meegenomen voor medisch onderzoek. Don wordt vergeven en na een alles goedmakende zoen kan het virus weer vrolijk zijn gang gaan. Weg controle en soldaten krijgen orders alles en iedereen neer te schieten, onschuldige burgers incluis. Dat Befehl niet langer Befehl is voor enkele hedendaagse soldaten opent de deur naar een nieuw vervolg. Langharige jongens moet je gewoon nooit vertrouwen.

Midgetgolf met dodelijke ernst
Più forte, ragazzi!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*