30 Days of Night

Jaar: 2007
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: David Slade
Score: ★★★½☆
 

Hiermee wordt het vampier-subgenre wel zo’n beetje afgerond, geloof ik. Van de woestijnen in Oklahoma (het warm aanbevolen Near Dark) tot de ijsvlaktes van Alaska; er blijven weinig fotogenieke locaties over om nog iets nieuws te proberen op het gebied van de nachtelijke bloedzuigers. Toch is 30 Days of Night geen film om met lange tanden te consumeren. De minieme innovatie die aan het vampiergebeuren wordt toegevoegd is intrigerend.

30 Days of Night zette mij aan het twijfelen – was dit een zo door mij gevreesd romantisch drama? Neen, de film die Bogdan voor ons op een schijfje had gezet bleek een horrorfilm. Met zo’n meevaller begin je al met een heel ander gevoel aan een film. Zeker met dit gegeven dat de vampiers als muziek in de oren moet klinken: een nacht die een maand lang duurt. Grote plassen bloed in maagdelijk witte sneeuw – hoe esthetisch verantwoord!

Duidelijk geïnspireerd door John Carpenters The Thing begint 30 Days of Night met een zonsondergang en twee melancholiek ogende sheriffs. Nee, dit is geen nazomerdag waarop mannen van middelbare leeftijd proberen te reconstrueren hoe het toch allemaal zo snel heeft kunnen gaan. Barrow, Alaska kent namelijk geen nazomerdagen. De komende maand kent Barrow helemaal geen dagen – alleen maar één lange nacht.

 

Honderden kilometers sneeuw en ijs sluiten het dorp af van de rest van de wereld. Menigeen probeert de duisternis te ontsnappen en neemt een vliegtuig naar Anchorage – het laatste vliegtuig, de komende dertig dagen. Anderen komen juist naar Barrow toe. Want zeg nou zelf: als jij tot as zou verpulveren door een straaltje zonneschijn, dan klinkt zo’n lekker lange nacht best goed, toch? Afgesloten door de elementen rest de inwoners weinig anders dan hun noodlot onder ogen te zien.

Een vette showdown met scherpe tanden, bijlen en arctische machinerie volgt. Bloed vloeit bij liters, nekken breken als luciferhoutjes. Daar heb je helemaal geen emotioneel geknuffel bij nodig, joh! Zonde van al dat slappe geklef tussen de weinige overlevenden, bij elkaar gekropen in hun benauwde schuilplekjes. En waarom konden we alles zo goed zien – werden de bevroren straten van Alaska met stadionlampen verlicht als de stroom is uitgevallen? 30 Days of Night had nog een stuk zwarter mogen zijn.

Sweeney Todd
Astérix et Obélix contre César

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*