A Clockwork Orange

Jaar: 1971
Land: Verenigd Koninkrijk
Regie: Stanley Kubrick
Score: ★★★★☆
 

Wat een feest van herkenning. En dan heb ik het natuurlijk niet over het herhaaldelijk verkrachten van hulpeloze meisjes, nietsvermoedende bejaarden invalide schoppen en terroriseren van de maatschappij in het algemeen. Ik doel op de soundtrack, die enige mate van afstand creëert tussen het excessieve geweld op het scherm en de kijker die door de herkenbare klassieke deuntjes het gevoel heeft met een ruim twee uur durende aflevering van Ren & Stimpy van doen te hebben.

In de soundtrack hoorde ik zelfs inspiratiebronnen voor twee black metalbands. Marduks Blackcrowned en Ancient Rites’ Morbid Glory (Gilles de Rais 1404-1440) vond ik altijd al bijzonder sfeervol, maar nu is me ook duidelijk waar de bands door geïnspireerd werden. Door “a bit of the old ultra-violence,” zoals hoofdpersoon Alex de Large het zo poëtisch weet te omschrijven.

Extreem geweld, daar hou ik zelf ook wel van. Niet zozeer van het in de praktijk brengen (tenzij het bezoeken van metalconcerten en het spelen van American football als dusdanig gezien worden), als wel van het zien van nare dingen op het scherm. Ik hou van films waarin ogen worden doorboord met houten staken, waarin lustig met bijlen in het rond wordt gezwaaid en waarin meisjes aan vleeshaken worden opgehangen. Maar ik word een beetje misselijk wanneer datzelfde meisje verkracht wordt.

 

Verkrachting is zo’n beetje de enige vorm van geweld die ik echt niet graag zie. Aangezien A Clockwork Orange vooraf al verklapt dat de hobbies van Alex ‘verkrachting, extreem geweld en Beethoven’ zijn had ik al een beetje een vermoeden wat me te wachten stond. Het eerste half uur van de film is dan ook geen pretje. Zo pijnlijk als in Last House on the Left en Cannibal Holocaust wordt het gelukkig net niet, maar Peer en ik waren gespannen genoeg om te wachten tot de tweede helft van de film voordat we weer grappen konden maken.

Na de wending blijkt A Clockwork Orange over meer dan alleen ontspoorde jongeren te gaan. Hoe ver mag de regering gaan in de strijd om burgers te beschermen tegen geweld, of tegen terrorisme, zo je wilt? Er komt een punt waarop alle wandaden vergeten worden en de angst bepaalde vrijheden te verliezen en in een dictatuur te belanden de kop opsteekt. Door de regering tegen te werken viert het onrecht uiteindelijk alsnog hoogtij. En zo is een film van 34 jaar oud ineens weer hartstikke actueel.

Friday Night Lights
Blueberry

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*