A Field in England

Jaar: 2013
Land: Verenigd Koninkrijk
Regie: Ben Wheatley
Score: ★★★★½
 

Zo, daar was niet iedereen klaar voor. Na het helaas nog niet geziene Kill List en met de vaart er toch behoorlijk in in het even komische als gewelddadige Sightseers hadden sommigen misschien wat anders verwacht van regisseur Ben Wheatley. En wie nu heftig nee zit te schudden omdat hij A Field in England wel aan had zien komen, zit waarschijnlijk zelf met grote regelmaat aan de paddo’s. De derde film van deze jonge Engelsman mag er wezen.

De pitch van 17e-eeuws Engeland en een veld vol paddo’s mag dan niet geheel onwaar zijn, maar doet de film wel tekort. A Field in England is namelijk eerder een vorm van hogere kunst, een trip vol bevreemdende ervaringen dan een film die zich mak in een hokje laat duwen. Als je dan toch aan het duwen gaat, denk dan aan Dead Man, zoals Eva tijdens de film opmerkte. Zwart/wit, bijzonder traag, met een verhaal dat ondergeschikt is aan de beelden en prachtige tableaux vivants. Wie haast heeft en zijn paddo’s graag voorgekauwd op het bordje krijgt, laat A Field in England liever links liggen.

De lafaard Whitehead belandt in de Engelse Burgeroorlog aan de verkeerde kant van een heg. Achter hem gaat het strijdgewoel onverminderd voort; voor hem wachten slechts deserteurs en het Alehouse waar iedereen reikhalzend naar uit ziet. Whiteheads gezelschap is curieus: de onbetrouwbare Cutler die er een dubbele agenda op nahoudt, een naamloze onnozele hals en Jacob, wie geen enkele geslachtsziekte bespaard is gebleven.

 

Om bij het beloofde Alehouse te geraken moet er eerst een groot veld worden overgestoken. Moe van de gevechten zijn de mannen wat blij wanneer Cutler ze een kom soep voorzet. En dan is het tijd voor de paddenstoelen. In de hallucinante dwaaldocht die volgt lijkt er geen einde te komen aan het met hoog gras begroeide veld. Datzelfde geldt voor een kabeltouw dat onder lichte dwang van Cutler binnengehaald dient te worden. Dat degene dan wel hetgeen aan dit touw bevestigd is weinig goeds zal voorspellen is dan wel duidelijk.

Whiteahead ruikt al onraad bij de eerste kom soep, maar voor een lafaard als hem is er geen weg terug. Whitehead wordt verwacht in het omineuze veld. Gevangen onder de open hemel, zonder zichtbare boeien of muren, wordt het verblijf in het veld van hem en de ongelukkigen die zich toevallig in zijn gezelschap bevonden een verschrikkelijke nachtmerrie. En het leken nog wel onschuldige champignons.

Gravity
The Thirteenth Floor

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*