Alferd Packer/Cannibal: The Musical

Jaar: 1993
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Trey Parker
Score: ★★☆☆☆
 

Dat ik de film stop moest zetten voor het avondeten en hem daarna vergat af te kijken zegt veel over deze musical. Dat er maar één memorabel karakter in mee speelt (stroper Jean ‘Frenchy’ Cabazon) pleit ook niet voor het debuut van Trey Parker. En als musical is deze Troma-productie (aha – dat verklaart de opvallende titel) al helemaal een gedrocht. Ik heb potjes triviant gespeeld waarin beter werd gezongen. Frank, een vriend met wie ik de film zat te kijken, merkte op dat hij zich net een Duitser voelde. De liedjes, die van een beduidend lager niveau zijn dan in South Park: Bigger, Longer & Uncut, zijn slecht nagesynchroniseerd. Waarom moest ik dan lachen om Alferd Packer/Cannibal: The Musical?

Matt Stone (samen met Parker niet alleen verantwoordelijk voor SouthPark maar ook voor hilarische films als BASEketball en het absurde Orgazmo) speelt Alferd Packer, de enige veroordeelde kannibaal in de geschiedenis van de VS. Alferd leidt als gids een groep goudzoekers naar Colorado. Tot zover is de film de waarheid getrouw. Dat de groep in de winter onderdak vindt bij Indianen is ook echt gebeurd, maar in de 19e eeuw zaten er vast wat minder Japanners in het wilde westen. Japanse vlaggen sieren de weinig indrukwekkende tipi’s, er wordt Japans gesproken en de Indianen trainen Packer in vechtsporten die hij later tegen Jean Cabazon hard nodig zal hebben.

Daarna komt het verhaal in grote lijnen weer overeen met de geschiedenis zoals Packer deze in 1874 bij zijn gevangenname in Saguache vertelde. Ondanks de hoge realiteitszin (welke overigens niet aan de beelden is af te zien) weet de film slechts sporadisch te boeien. De vrienden van Parker en Stone hebben van acteren duidelijk geen kaas gegeten, al is deze eerste film van hen wel een feest van herkenning. Vrienden die de film alleen hoorden dachten dat SouthPark aan stond, Cartmans stem zingt duidelijk herkenbaar een deuntje mee en verschillende acteurs zouden later opnieuw met Parker en Stone samenwerken. Ook het besneeuwde Colorado waar erg weinig gebeurt als toneel van de gebeurtenissen is niets nieuws.

 

Voor ons kijkplezier zijn alle gewelddadige scenes uit de film geknipt, vertelt een waarschuwing ons voor we van start gaan. Daarna volgt een orgie van geweld met liters vuurrood nepbloed in de sneeuw, waarna we later nog op kannibalistische maaltijden bij het kampvuur getrakteerd worden. Voor fans van SouthPark, B-films in het algemeen en Ravenous verplichte kost. Voor wie zich verveelt een interessant experiment. Je hoeft tenslotte niet elk anderhalf uur van je leven nuttig te besteden.

Les Triplettes de Belleville
Hot Wax Zombies on Wheels

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*