Alice in Wonderland

Jaar: 2010
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Tim Burton
Score: ★☆☆☆☆
 

“De Red Queen hypothese ontleent zijn naam aan het boek Alice in Wonderland, wat trouwens een kutboek is,” leerde professor Bert van der Zwaan ons tijdens de colleges evolutiebiologie. Nou Bert, het is nu dus ook een kutfilm. Een kutfilm waarin regisseur Tim Burton er geen genoegen mee neemt het boek van Lewis Caroll in slechts twee dimensies te verkrachten.

De gore bril die in mijn handen werd geduwd zag eruit alsof een of ander vadsig wijf hem tijdens de vorige voorstelling in haar slipje had bewaard. Vette pech, want kiezen tussen twee en drie dimensies is er niet bij: zonder bril is het beeld net zo warrig als het verhaal dat Burton ons voorschotelt. Erger was dat de film helemaal niet driedimensionaal oogde, maar eerder een setje van drie tweedimensionale films: een zekere gelaagdheid in het beeld kan ik niet ontkennen, maar al met al zag het er behoorlijk plat uit.

Dat het altijd platter kan bewijst Burton niet zozeer met het visuele aspect van Alice in Wonderland. Geen van de personages in het afgeraffelde verhaal wekt een andere reactie dan schouderophalen op. Burton lijkt gruwelijk zijn best te doen het aantal films waarom je hem wilt herinneren in evenwicht te houden met het aantal films waarvoor ze de man uit een hoog flatgebouw zouden moeten duwen.

 

Waarschijnlijk zijn er meer mensen die Alice in Wonderland een kutboek vonden – of zichzelf in ieder geval zeer geschikt om er een en ander aan toe te voegen – want er wordt nogal wat bijverzonnen. Zo is Alice nu ineens stukken ouder, wordt er een loos huwelijksaanzoek opgevoerd en krijgen we een simplistisch plot van een strijd tussen goed en kwaad voor de kiezen. Met overigens de saaiste eindstrijd ooit. Allemaal extra’s die ten koste van het oorspronkelijke verhaal gaan. Zo zijn de malle uitspraken van de Mat Hatter gereduceerd tot het zoveelste rare trekje van Johnny Depp en de draak steken met moraliteit is er bij Disney niet bij.

Wat overblijft van het verhaal is gespeend van elke diepgang (eendimensionaal, zo je wilt) en voorzien van een suikerzoet Disneysausje. Gelukkig was Eva het roerend met me eens: haar geliefde Burton en Depp zijn dankzij Alice in Wonderland behoorlijk van hun sokkel gevallen. Dan lijkt een andere versie van het verhaal, waar ik later over las, me een stuk interessanter: Alice in Wonderland: An X-Rated Musical Fantasy. Vast ook een kutfilm, maar dan anders.

Stingray Sam
Груз 200

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*