Altrimenti ci Arrabbiamo

Jaar: 1974
Land: Italië/Spanje
Regie: Marcello Fondato
Score: ★★★☆☆
 

Je bent wel erg dom als je de ‘dune buggy’ (een klein autootje dat vrij snel vlam vat, maar waar je wel fijn rondjes in kunt scheuren) van Terrence Hill en Bud Spencer moedwillig kapot maakt. Niet zomaar een dune buggy, maar een rode met een geel dak. Stijlvol. Als je aan de dune buggy van Hill en Spencer komt, dan worden ze namelijk boos. En als Hill en Spencer boos worden, dan vallen er rake klappen.

Altrimenti ci Arrabbiamo (Watch Out, We’re Mad) is een film zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden. Het is een geen pure komedie, want de grappen lijken louter opgetrokken te zijn rondom diverse knokscènes. Het is zeker geen martial arts film, want Hill en Spencer zijn de bewegingen van geen enkele vechtsport machtig. Altrimenti ci Arrabbiamo is een knokfilm: lekker recht met de vuist tegen de smoelwerken van boeven meppen; auditief ondersteund door die heerlijk ouderwetse vuistslaggeluiden die soms net niet synchroon lopen met wat we zien gebeuren.

Een knokfilm behoeft geen uitgebreid script met inventieve plotwendingen, zo bewijst veelfilmer Fondato. Hill en Spencer winnen in een race een dune buggy. De twee rouwdouwers kennen elkaar door en door van talloze meer of minder geslaagde gezamenlijke projecten en zijn in de film zichtbaar verontwaardigd de dune buggy te moeten delen. Als echte mannen houden ze een wedstrijd worst eten en bier drinken om te bepalen wie man genoeg is voor het kleine rode autootje. Met geel dak.

 

De door Hill en Spencer zo gewaardeerde rust wordt wreed verstoord door een bende infantiele boeven, die duidelijk niet in zijn voor een redelijk gesprek. Hill en Spencer zijn de beroerdsten niet: een nieuwe dune buggy voor morgenmiddag en ze praten nergens meer over. Maar de boeven zijn hardleers, en dat is maar goed ook. Het duurt anderhalf uur voor Hill en Spencer (kortstondig) kunnen genieten van hun nieuwe dune buggy en dat is precies de goede lengte voor een film van het kaliber Altrimenti ci Arrabbiamo.

Hoogtepunten zijn de knokscène in de geheel in tijdgeest bruin met oranje geverfde gymzaal, de knokscène tussen de ballonnen (Hill: “Knock knock!” Boef: “Who’s there?” Knal! Vuist in het gezicht.) en de westernachtige lansrijden-op-motoren-scène. De koorscène is er een om uit volle borst mee te zingen (dat deden Peer en ik in ieder geval wel). Ervan uitgaande dat ik nu ik één film van Terrence Hill en Bud Spencer heb gezien, ze allemaal heb gezien, zal dit voorlopig wel mijn favoriet uit het genre ‘knokfilm’ blijven.

The Longest Yard
Land of the Dead

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*