Apocalypse Domani

Jaar: 1980
Land: Italië/Spanje
Regie: Antonio Margheriti
Score: ★★☆☆☆
 

Maar goed dat ik bij een potje triviant nog nooit de vraag “Noem drie goede kannibalenfilms” heb gekregen, want ik zou met mijn mond vol tanden staan. Apocalypse Domani, ook bekend onder de noemer Cannibal Apocalypse en nog een dozijn andere titels (en dat is niet eens overdreven), kan zijn shockerende premisse geen moment waarmaken. Invasion of the Fleshhunters, luidde een andere titel om de horden Italiaanse zombiefreaks voor de zoveelste keer naar een obscure B-film te lokken. Een invasie van pak hem beet vier kannibalen? Laat me niet lachen, zou ik bijna willen zeggen, maar dat effect beoogt Margheriti ook al niet met zijn jaren ’80 pulp.

Het begint nog wel zo veelbelovend. Gretig gebruikmakend van Amerikaanse archiefbeelden schetst Margheriti het traumatische verleden van drie Vietnamveteranen. Aziaten met kekke rieten hoedjes worden met granaten uit hun grotten geblazen, in brand gestoken en anderszins van het leven beroofd. Het zal twee gevangen genomen soldaten worst wezen: zolang er maar af en toe een lijk in hun onderaardse gevangenis kukelt zodat ze niet zonder eten komen te zitten.

Je staat als bioloog vaak versteld naar wat voor rotzooi je zit te kijken. Ook het plot van Apocalypse Domani onderscheidt zich niet in wetenschappelijk onderbouwde geloofwaardigheid. Maar wat verwacht je ook van een film waarin twee patrouillerende politiewagens niet eens in de juiste volgorde gemonteerd kunnen worden? Wie na het lezen van deze recensie zo stom is Apocalypse Domani toch te gaan kijken moet maar eens letten op de politieauto met rood en blauw zwaailicht en de auto met twee blauwe lichten. Het heeft Joost en mij geholpen de film uit te zitten.

 

Terug naar het verhaal: de drie soldaten vormen de in de titel zo hysterisch aangekondigde invasie van kannibalen. De trek in mensenvlees manifesteert zich bij kapitein Hopper pas na een wel heel lange incubatietijd. Zijn twee strijdmakkers hebben er dan al jaren rehabilitatie in een kliniek op zitten, terwijl Hopper al die tijd (het eerste uur van de film) nergens last van heeft. Gek genoeg verandert iedereen die vanaf dat moment gebeten wordt vrijwel onmiddelijk in een een kannibaal.

Gelukkig houden onze culinair anders georiënteerde hoofdrolspelers er geen grote eetlust op na en brengen ze hun vrije tijd liever in het riool door. Daar is het voor de politie een koud kunstje de opgesloten raddraaiers eens flink in de buik te schieten. Dat zal ze leren, die kannibalen. De politie zou hetzelfde moeten doen met al die vervelende Italianen die denken een fatsoenlijke horrorfilm te kunnen maken.

Man on the Moon
War of the Worlds

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*