Back to the 80’s

Een klein treintje bracht ons naar Open Hell Fest, Volyně. TreinTJE met hoofdletters TJE. Geen locomotief en maar één wagon. Het ding reed waarschijnlijk op batterijen en zat stampensvol zwart gekleed, langharig tuig dat ook naar het festival moest. Open Hell Fest beloofde een puur underground-metalfestival te worden. Dat wil dus zeggen alleen onbekende bands en groepen die zulke takkeherrie maken dat ze het aan de straatstenen niet kwijt raken. Maal 26, want zoveel bands zouden er spelen. Hoe wij zoiets obscuurs dan weer gevonden hadden? Negru, de drummer van het Roemeense Negură Bunget, had me een mailtje gestuurd. Hun optreden in Servië was ons net iets te ver, maar als we dan toch in Tsjechië waren…

Metal midden in de stad. Slim hoor. (EH)

Met ruime vertraging kwamen we op het festivalterrein aan, op tijd om onze tent op een van de betere plekjes op te zetten. Vlak bij een muur en dus in de schaduw, maar wel met zoveel stenen en glas er omheen dat zich hier slechts een enkele wildplasser zou wagen. De organisatie had heel wat regeltjes geformuleerd om het geheel in goede banen te leiden, maar de Tsjechen maakten er een sport van om deze aan de spreekwoordelijke laars te lappen:

Geen glas op het festivalterrein. Hoewel de halve liters Nektar-bier uit plastic bekertjes naar meer smaakten, wat voor een prijs van een halve euro per stuk ook geen slecht plan was, hadden veel feestgangers er toch voor gekozen hun eigen flessen mee te zuilen.
Honden alleen aangelijnd en met muilkorf. Blijkbaar gold deze regel alleen voor valse dieren. De meeste baasjes waren er in ieder geval van overtuigd dat deze regel niet op hun veelal buitenproportioneel grote honden van toepassing was.
Geen gevaarlijke objecten meenemen. Niet onder de indruk van de eerste twee bands draaiden wij om een uur of zes het campinggas (in het Slowaaks: plýnova bomba) vol open. Een pizza kostte op Open Hell Fest nog altijd ruim twee euro en door zelf te koken verdienden we al gauw twee biertjes per persoon. En of campinggas nu echt als iets gevaarlijks gekwalificeerd kan worden… er liepen ook kerels met messen en zwaarden in het publiek rond.
Stagediven verboden. De security-crew bestond uit twee timide jongens die niet goed op de brede kerels af durfden te stappen die het podium terroriseerden. Technisch gezien was het ook geen stagediven waar deze rakkers zich schuldig aan maakten. Ik heb nog nooit mensen zo nichterig van het podium af zien vallen als de Tsjechen.

Iedereen kreeg een rode strook om zijn pols zodat je wanneer je wou het stadje in kon, maar gecontroleerd werd er toch niet. De hoogtepunten van de eerste dag waren toch wel Sorath (‘Sorath is one of the very first black metal bands in the Czech scene of the 90’s. With every new recording some new pleasent melodical motives are getting included more and more’), het compromisloze Satanic Slaughter (‘Black/death/old school metal mix in the production of Satanic Slaughter definitely forces to fucking headbanging even the most sceptic individuals!! Perfect drumming job, sharp vocal and whole set pierced with Scandinavian metal melodies!!! They are not that known in CZ, but its time to change it!! Since wandering through UG for nearly 20 years, Satanic Slaughter simply deserve total support!!!’) uit Zweden, waarvan slechts één bandlid niet werkeloos is en natuurlijk persoonlijke favoriet Negură Bunget. De Tsjechen zelf hielden het meer op melodieloze death metal, maar dat moeten ze zelf weten.

Edy in actie (EH)

Na wat boodschappen en een wandeling door de stad Volyně (met omweg, want de hoofdweg was vlak na het festival vorig jaar verwoest door overstromingen en nog altijd niet gerepareerd) hadden we nog steeds genoeg geld op zak om het de tweede dag Open Hell Fest niet rustig aan te hoeven doen. En dat kwam echt niet doordat het bier zo goedkoop was dat we ons geld niet weggedronken kregen. Nee, het kwam doordat het bier zo langzaam getapt werd dat we ons geld niet weggedronken kregen. Op de tap stond gruwellendig weinig druk, en toch was in eerste instantie de helft van het glas bier schuim. Glaasje schuin houden, ho maar. Dit werd aan de kant gezet, waarna er na even wachten nog wat schuim bij werd gespoten. En zo nog eens. Geen mens die erop kwam eerst tachtig bier te tappen om daarna het bierniveau bij te werken, zodat er in een straffer tempo verkocht kon worden. En wij konden het ze niet uitleggen in het Tsjechisch.

Een groot deel van mijn leven bracht ik daarom met Edy van Negură Bunget door voor de Nektar-tap. We spraken de zanger van de band samen met gitarist Jimmy eerder die dag aan en de Roemenen bleken de aardigste personen op het hele festival te zijn. Het frappeerde hen dat een buitenlander als ik zo gesteld was op hun land en tussen de nummers door was het gezellig ouwehoeren geblazen. Jimmy, die opvallende gelijkenissen met een tuinkabouter vertoonde, was hierbij de stille, verlegen jongen die af en toe een keer lachte en telkens weer al zijn moed moest verzamelen om iets in het Engels te berde te brengen, maar Edy vertelde honderduit over de band, Roemenië en hun ervaringen buiten de landsgrenzen.

Ze hadden al eens eerder op Open Hell Fest gespeeld, drie jaar eerder, maar het kwam op de Roemenen over alsof de kapsels er toen beter uitzagen. Inderdaad, het leek er verdacht veel op dat het ganse land fan was van MacGyver. Laat een matje groeien en je slaat binnen no time een Tsjechische dame aan de haak – weliswaar ook met mat en pony. Markante bos okselhaar optioneel. En dan liepen er ook nog meisjes rond met snorren waar menig vriend van mij jaloers op zou zijn.

Later schoof ook drummer Negru beteuterd aan. Hij kwam net terug uit het stadje en had de enige band die hij koste wat kost (wat voor hem gratis was omdat hij in een bandje speelde en dus onderdak en drank voor niks kreeg) wou zien: Trollech (‘It’s a time to make one of very few exceptions and show a little bit tolerance at absence of a live drummer here, which is replaced by some electronic box. Pagan Forrest black metal, which is Trollech’s own style, doesn’t suffer of this fact at all.’) behoorde met zijn snoeiharde black metal en teksten over elfjes en feeën voor mij inderdaad tot de favorieten.

De bosmannetjes van Trollech (EH)

Verder was de zaterdag, ondanks het ontbreken van grote namen (die hadden we de dag ervoor immers allemaal al gehad) een heuse happening. Ik noem maar: Beltaine (‘Beltaine entered a metal world as a well done follower of MOONSPELL’s old music. And even if they started to add some new “celtic” influences, their doom metal is still very close to the above mentioned Portugese legend.’), waarvan Eva prompt een cd-tje moest hebben, Delirium Tremens (‘This is gonna be probably the most entertaining band at OHF this year, still there is no meaning to tell the music would be bad. Don’t miss perfect and maniacal old school thrash metal with great show. A lot both to see and hear indeed!’) uit Duitsland, waarvan de gitarist een gitaar groter dan de gemiddelde studentenkamer bespeelde en de show te pas en te onpas door twee beulsknechten verrijkt werd die stukken rauw vlees in het publiek gooiden of iedereen onder het bier spoten, en Dissolving of Prodigy (‘This will be definitely the most slowest band at OHF this year. For some it’s boring, but especially for old good doom metal fans, this should be a real experience. My Dying Bride influences are slowly getting covered with own faced riffs, but still the guys keep it fucking old school doom metal.’), wat eigenlijk veel harder en minder deprimerend was dan ik aan de hand van het programmaboekje verwachtte.

De death/thrash van het Tsjechische Tortharry dachten we wel te kunnen missen, waarop we de stad in gingen voor het avondeten. Ook hier werd de metal van eind jaren ’80 en begin jaren ’90 waar de Tsjechen zo dol op zijn een warm hart toegedragen, en pas in het derde restaurant vonden we een tafel die vrij was. Een kwartiertje later was ook hier alles bezet. Door het gezoek en de drukte misten we helaas Trimonium (volgens Negru geweldig), maar het avondprogramma bood voldoende soelaas.

De bands Root (‘Czech dark metal legend, still growing better like a good wine, comes again to join OHF forces. As we slowly get used, we will be whitnessing a high standard performance built on a tour over all eras of Root existence.’) met zijn op hol geslagen operazanger en het Duitse Desaster (‘Thrash/black/speed, based upon the art of the 80’s, played very precize way with great show, served without any big pauses, is what heart of every real metalhead must fucking appreciate. Lets just hope problems at the borders of the last year will not happen to them again…’), met zijn zeer strakke black metal van het type dat je zeker eens op moet zetten als je je buren nog nooit hebt gesproken maar ze graag eens over de vloer wilt hebben, waren voor mij een waardige afsluiting van Open Hell Fest. Tussen de wankelende Tsjechen en omgeklapte tenten door baande ik mij een weg naar mijn slaapplaats, want vier uur later ging de wekker alweer om ons – deze keer in een treintje met twee wagons – samen met andere vroege metalvogels naar de rest van het weekend te rijden.

Wat kost een euro en duurt een uur?
Eigenlijk een soort Frankrijk

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*