Basket Case 2

Jaar: 1990
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Frank Henenlotter
Score: ★½☆☆☆
 

Die witte laarsjes! Basket Case 2 mag dan in naam uit 1990 stammen; de sfeer is 80’s tot en met. Deze film ziet er negentien jaar na dato hopeloos achterhaald uit. Van oudere horrorfilms die niets van hun zeggingskracht hebben ingeboet zijn legio voorbeelden te noemen. Basket Case 2 mag helaas in het veel langere rijtje snel te vergeten ongelukjes van een lang vervlogen tijdgeest geschaard worden.

Om de film verkocht te krijgen stond hij samen met Basket Case 3 op een dvd. Twee horrorfilms (de bedoeling was: twee horrorcomedies) op één schijfje. Dan weet je dat je goud in handen hebt. Wanneer het amateuristische logo van Shapiro Glickenhaus Entertainment (met hele grote palmboom dan wel kabouterwolkenkrabbertje) in beeld komt is er geen twijfel meer mogelijk: dit is een B-film met hoofdletter B. Trailers van andere trash als Maniac Cop (met Bruce Campbell!) en Red Scorpion (met Dolph Lundgren!) doen het laatste restje eventuele verwachtingen omtrent deze film verdwijnen.

Nu meende ik mij te herinneren dat ik desondanks toch ooit iets positiefs over Basket Case 2 had gelezen. Of ging dat stukje misschien over Basket Case? Hoe dan ook, er heeft iemand ontzettend veel lol gehad met het maken van kleipoppetjes. Alle misvormde freaks zien eruit alsof zo’n figuur van de kunstacademie zonder echte baan er veel tijd in heeft gestoken. Chapeau. Aan fantasie geen gebrek in Basket Case 2.

 

De meest groteske freak in deze film is Duane Bradley, realiseert hij zich tenslotte. Tussen al deze door de maatschappij verstoten wezens is hij degene die er het meest uitspringt. Duane werd in het eerste deel van zijn siamese tweelingbroer (meer tweelingblob) Belial gescheiden met wat huis-, tuin- en keukenoperatietechnieken. Wat rest is een groot litteken en een klompje mens dat door Duane overal in een mand heen wordt gezeuld.

Belial blijft een temperamentvol baasje, al is hij nog zo klein. Het spoor van moord en doodslag leidt naar tante Ruth, die de broertjes liefdevol opneemt in haar rustoord voor vreemde snuiters. De sensatiepers heeft weinig moeite met het volgen van dit spoor, waarna opnieuw exposure dreigt voor diegenen die zoveel liever een rustig leventje ergens op een donkere zolder willen leiden. Geweld lost veel op, maar Basket Case 2 is dan al niet meer te redden.

Le dernier trappeur
Dead & Breakfast

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*