Big Fish

Jaar: 2003
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Tim Burton
Score: ★★★☆☆
 

Nou, die film kan linea recta naar de stapel van weggeef-dvd’s. Wie hem wil hebben komt hem maar een keer ophalen. Ja, daar mag je een dvd voor teruggeven die je zelf niet meer nodig hebt. Het dvd-ruilsysteem ligt alweer een tijdje op zijn gat – ik kan me niet voorstellen dat iedereen alleen maar geniale films aanschaft die het waard zijn nog een keer of drie, vier te zien. Misschien dat er met een gehypte film als Big Fish in de aanbieding weer eens geruild gaat worden.

Want, eerlijk is eerlijk, slecht is Big Fish niet. Het is alleen zo ontzettend zoet en wee allemaal. Ach, die zielige, oude meneer die zo mooi verhaaltjes kan vertellen gaat dood. Hoe sneu, dat ook hij, die ons allen een lichtpuntje was in onze levens die o zo gewoontjes zijn, moet gaan. En dat na een lang en gelukkig leven. Tragisch hoor.

De verhaaltjes zijn inderdaad aardig, maar de insteek is helemaal verkeerd. Melancholische verhalen over vroeger, over jeugdiger dagen, toen we nog romantisch in een veld vol bloemen zaten en daar nu een traantje bij wegpinken – hartstikke fout! Daar krijg je jeuk van. Haal alle scènes waarin iemand huilt dan wel weemoedig kijkt weg en je houdt een film over die minstens een half uur is ingekort en loopt als een trein. Met niets dan verhalen die je je kruin doen krabben vol ongeloof. Zo willen we het hebben.

 

Ed Bloom senior is zo’n geweldige man dat hij uitblinkt in honkbal, football, basketball, stadjes redden, reuzen verjagen, vissen vangen en noem maar op. Terecht dus dat hij zijn zoon naar zo’n belangrijk persoon vernoemt. Ed Bloom junior voelt zich daardoor een beetje een tweederangs Ed Bloom. En dat is hij ook, zure vent die hij is. Niet meer dan een voetnoot in de flitsende verhalen van pa. Ed Bloom junior houdt niet van verhaaltjes – en daarmee is hij er dus hoofdschuldige aan dat Big Fish niet louter uit verhaaltjes bestaat.

Nu vader op sterven ligt (o, onrechtvaardige wending van het lot!) wil hij graag dat vader ophoudt met het vertellen van verhaaltjes. Maar veel van die verhaaltjes blijken dan toch op waarheid gebaseerd. In plaats van zich de zure vent te voelen die hij is, staat zoonlief op de begrafenis wild gesticulerend verhalen te vertellen, gelijk elke aanwezige begrafenisbezoeker. Hoe leuk, nu vertelt iedereen verhalen! Feel good voor iedereen die erin trapt, maar dit had veel beter gekund, Tim Burton.

Italiensk for begyndere
My Name is Bruce

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*