Blueberry

Jaar: 2004
Land: Frankrijk/Mexico/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Jan Kounen
Score: ★★★½☆
 

In mijn hele leven heb ik nooit een strip van Blueberry gelezen. Het schijnt een voorwaarde te zijn om deze film enigszins op waarde te kunnen schatten. Hoewel ik dus niet kan vertellen op welke punten de filmadaptatie tekort schiet heb ik wel een mening over Blueberry. Kort samengevat: wie de strips niet kent, geniet van Indiana Jones, Once Upon a Time in the West en – jazeker! – Fear and Loathing in Las Vegas kon zich best wel eens vermaken met deze aparte western.

Dat we hier met een potpourri aan clichés te maken hebben mag de pret niet drukken. Jonge knaap moet zich bewijzen in het toch vrij wilde Wilde Westen, komt bandiet tegen, verliest meisje, krijgt het trauma dat gewone mannen in helden doet veranderen erbij cadeau, wordt door alle cowboys als vreemde eend in de bijt niet geaccepteerd en komt tot overmaat van ramp de bandiet nog eens tegen. Wat een problemen weer allemaal.

Gelukkig bieden de indianen soelaas bij zoveel trammelant. In de vorm van drugs. En ik altijd maar denken dat die rooksignalen gewoon met een kampvuurtje gemaakt werden. We zien Runi en zijn langharige vrienden geen moment werken of iets voor de maatschappij doen, maar op de een of andere manier weten ze voldoende drugs te bemachtigen om non-stop stoned te zijn. Dat sherriff Blueberry zich regelmatig verdiept in de gebruiken van de indianen wordt hem door de hardwerkende burgers van zijn stadje niet in dank afgenomen.

 

Regisseur Jan Kounen staat duidelijk aan de kant van zijn hoofdpersoon en steekt met breed uitgemeten hallucinaties een dikke middelvinger op naar de minder ruimdenkende cowboys. Ook de reacties van het publiek zullen Kounen worst wezen, want juist op het moment dat de kijker het wel mooi geweest vindt met de psychedelische beelden gaat Kounen nog vrolijk een kwartier lang door. Blueberry had met gemak een half uur korter kunnen duren.

Het tempo dat met het tergend lang verfilmen van Blueberry’s bad trip vakkundig uit de film wordt gehaald was toch al niet in ruime mate voorhanden. Op de meeste momenten is dat maar goed ook. Blueberry zit vol mooie landschapsbeelden van uitgestrekte prairies, golvende zandduinen, machtige watervallen en weelderige bossen. Al met al weinig verrassend dus, maar stylistisch goed verzorgd. Niet voor haastige types (van die figuren die liever een strip lezen dan een echt boek). Die moeten Kounen’s Gisèle Kérozène maar eens opzetten. Die duurt ook maar vier minuten trouwens.

A Clockwork Orange
Bubba Ho-tep

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*