Braindead

Jaar: 1992
Land: Nieuw-Zeeland
Regie: Peter Jackson
Score: ★★★★☆
 

“Behalve van Lord of the Rings is Peter Jackson ook bekend van andere films, zoals Heavenly Creatures,” wisten twee kinderen uit mijn stageklas te vertellen tijdens een presentatie. Om te voorkomen dat (groot)ouders over de kinderen waar ik les aan geef zeggen “Ze leren op school tegenwoordig ook helemaal niks meer!” heb ik de meiden toch maar even verteld dat Peter nog veel meer films heeft gemaakt. Over mij hoeft niet beweerd te worden dat ik niet didactisch competent zou zijn.

Wel leken drie klassiekers van Jackson me vanaf die middag verontwaardigd aan te kijken vanuit de videokast. “Waarom heb je ons al zo lang niet meer aangekeken?” leken Bad Taste, Meet the Feebles en Braindead te willen zeggen. Maar maandag kreeg ik een uitgelezen kans. Vanwege een lichte hersenschudding moest ik een paar dagen rust houden. Het gaat vervelen, de hele dag op bed liggen, af en toe een dutje doen en zo nu en dan een paar bladzijden lezen uit How to be a Superhero.

Door de hersenschudding was ik wel niet hersendood, maar toch een beetje duizelig en afwezig. Braindead (geen moeilijk te volgen film) leek me ideaal en toepasselijk vertier. Ik had de film sinds mijn puberjaren niet meer gezien en de special effects kwamen beschamend op me over. Dat wil zeggen, de meeste special effects want de film hangt van ribbenkasten, darmen en andere moeilijk te filmen ingewanden aan elkaar.

 

De film heeft veel pretenties, maar realistisch zijn is er daar niet één van. Wel wil Braindead romantisch, grappig, smerig en overdreven zijn, en schittert op al deze fronten. Zelden laat een horrorfilm zóveel manieren zien waarop zombies levenden toetakelen; door ruggegraat, hart of ribbenkast uit hen te trekken, door met een vuist dwars door een hoofd te slaan, door het vlees van benen te trekken, enzovoorts, enzovoorts.

Op hun beurt laten de (steeds minder) overlevenden dit niet op zich zitten. De smeerlapperij kleurt het doek bloedrood, wanneer het tenminste niet de pap is die door zombies met opengereten keel wordt geconsumeerd. Het is nauwelijks verrassend dat zoveel wansmaak ervoor zorgde dat de film in de Verenigde Staten ‘unrated’ bleef. Een bioscooproulement kun je dan als regisseur op je buik schrijven. Vergelijk de eerder door mij gerecenseerde films NEKRomantik en Seom (onterecht ‘unrated’). Krijg nou wat, deze films scoorden ook al hoog!

Naast het hak- en zaagwerk is ook de droge humor die het vroege werk van Jackson kenmerkt volop aanwezig. “Stand back boy! This calls for some divine intervention!” roept Father McGruder, kickboxer in naam van de Heer. En dat alles tegen de achtergrond van een voorbestemde liefde tussen sulletje Lionel Cosgrove en Paquita Maria Sanchez… Een romantische komedie – met zombies. Waar hebben we dat eerder gehoord?

Osmosis Jones
Seom

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*