Брат 2

Jaar: 2000
Land: Rusland
Regie: Aleksey Balabanov
Score: ★★★★☆
 

Opeens besefte ik dat ik de film Брат (Brat) pas één keer had gezien. Waar sloeg dat nou weer op? Een bikkelharde Russische gangsterfilm – alles wat met het fijne Russische gevoel voor tact wordt gebracht komt immers nog een graadje harder aan – die zich kan meten met een persoonlijk favoriet als Rane verdient beter. Oost-Europa op zijn best: bot, doordrenkt van zwarte humor en geserveerd met een flinke plens wodka.

Op zoek naar Брат vond ik het vervolg op dit met prijzen overladen misdaaddrama: Брат 2 (Brat 2). Een sequel, en dan ook nog eens met enkele Engelstalige dialogen die in monotoon Russisch worden nagesynchroniseerd – dat riekt naar teleurstelling. Het epos van geweld en rockmuziek heeft echter een waardig opvolger gekregen. Had ik inmiddels alle muziek van Nautilus Pompilius al, nu moet ik op zoek naar DDT en Zemfira.

Brat 2 is geen uitgesponnen muziekclip, al trekt de hele Russische rockscene over het doek. Брат en Брат 2 zijn oden aan diegenen die het recht in eigen hand durven nemen in een door corruptie getormenteerd land. Toch is het in dat land waarin de mafia onschuldigen afperst nog niet zo slecht, want het kan altijd erger. In Amerika bijvoorbeeld. Zelden hebben we zulk een happy end gezien als wanneer Danila uiteindelijk de Verenigde Staten weet te ontvluchten, begeleid door Nautilus Pompilius’ Goodbye America.

 

De boodschap is duidelijk: geld is uiteindelijk niet datgene wat belangrijk is. Eerlijkheid en oprechtheid zijn dat wel. In het verdorven land aan de overkant van de oceaan bedotten de Russen en Oekraïeners elkaar zelfs. Danila en zijn broer Viktor hoeven zich dus niet druk te maken om een dode meer of minder; al helemaal niet als het Amerikaanse criminelen betreft.

Die criminelen zijn over het algemeen zwart, en dat kan bij sommigen in het verkeerde keelgat schieten. Dat Danila en zijn kameraden hun onbetrouwbare museumstukken van wapens kopen bij een kerel die zich ‘Fascist’ noemt zal daar misschien aan bijdragen, maar ik hou wel van deze weinig subtiele Russische humor. Bovendien hebben de broertjes in Брат al een hele batterij blanken een kogel door het hoofd gejaagd, dus van racisme is geen sprake. Ja, de scheiding tussen zwart en wit kan niet ontkend worden, maar het gaat meer om het verschil tussen eerlijk en oneerlijk.

Het idee van de knappe jonge Rus die wel even orde op zaken komt stellen in de Verenigde Staten heeft de cultstatus van acteur Sergei Bodrov (Danila) in Rusland natuurlijk alleen maar versterkt, maar een derde deel in de reeks hoeven we na zijn plotselinge overlijden in 2002 niet te verwachten. Dan nog maar eens op zoek naar Брат. Toch eens kijken of dat eerste deel net zo onwaarschijnlijk, gewelddadig, grappig en het zien en beluisteren waard was. Dat laatste in ieder geval.

War of the Worlds
Calvaire

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*