Брат

Jaar: 1997
Land: Rusland
Regie: Aleksey Balabanov
Score: ★★★★★
 

Vanaf het moment dat de treurige tonen van Nautilus Pompilius’ Крылья de openingssequentie van Брат (Brat) begeleiden en de camera langs een mistroostig gebouw glijdt, omgeven door bomen in herfstkleuren, waarvoor een vrouw zich langzaam ontkleedt, is Sergei Bodrov juniors glansrol één lange, bedwelmende kijkervaring die de kijker helemaal opslokt. “Hé, welke muziek is dit?” vraagt Danila, die niets op de set te zoeken heeft, maar geobsedeerd is door Russische rockmuziek. Het antwoord komt in de vorm van de vuisten van twee uitsmijters. We zijn tenslotte in Rusland.

De keiharde Russische gangsterfilm Брат is een van mijn persoonlijke favorieten. Danila’s zoektocht naar een doel in zijn leven is ondergeschikt aan zijn zoektocht naar muziek met een boodschap, vlak na het uiteenvallen van de Sovjetunie. Een zoektocht als gevolg waarvan in onze cd-rekken nu een en ander van АгатаКристи, Сплин en bovenal Nautilus Pompilius te vinden is. Niet alles, want zoveel jaar later is het net als in de film maar de vraag wat je allemaal kunt vinden in de schappen van Russische, Oekraïense en Georgische muziekzaken.

Wanneer Danila zich met flink beschadigd aangelaat thuis meldt, is de maat voor moeder vol. Danila moest een voorbeeld nemen aan broer Viktor, succesvol zakenman in Leningrad. Bij aankomst blijkt Leningrad helemaal niet zo te heten en komen er bij de zaken van broerlief wel erg vaak pistolen kijken. Viktor heeft het dan ook niet makkelijk, als rechtschapen Rus in de strijd tegen ongure, allochtone elementen die het leven voor normale Russen in deze provinciestad zo onaangenaam maken.

 

Zo xenofoob als in Брат 2 wordt het niet, maar Danila schiet zonder vragen of opmerkingen een Tsjetsjeen neer wanneer Viktor beweert dat die de markt terroriseert. Ook geeft hij onomwonden toe een hekel te hebben aan Joden en bedreigt hij een buitenlands ogende zwerver. Toch is Danila een eerlijke jongen die normen en waarden hoog in het vaandel heeft staan. De zwerver intimideerde een conducteur en kreeg dus waar hij recht op had. En de andere allochtoon die hij neerslaat was net bezig een arme Duitser af te persen.

Amerikaanse muziek is kut en alle Amerikanen zelf trouwens ook, vertelt Danila een Fransman. Eén pot nat. Buitenlanders die in het Engels de weg vragen krijgen in het gunstigste geval niet begrijpende blikken van onze Russische held, die er geen woord van verstaat. Max don’t have sex with your ex, dreunt de nietszeggende techno op een wild feestje waar Danila het niet zo naar zijn zin heeft. Nee, dan de teksten van Nautilus Pompilius.

Ondanks dat dit allemaal misschien wat nationalistisch overkomt, is Брат een geweldige film. Doordat de afrekeningen in het maffiacircuit, waar Danila steeds verder in wegzinkt, op Russische leest gebeuren, is alles net wat bruter en lomper dan in Amerikaanse actiefilms. Getraumatiseerde ooggetuigen van koelbloedige moorden worden gevraagd de lijken mee op te ruimen en daarna een wodkaatje mee te drinken. Daarna mogen ze gaan, want Danila is een eerlijke, vergevingsgezinde jongen. De ideale Russische schoonzoon.

Дневной дозор
Elling

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*