Bubba Ho-tep

Jaar: 2002
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Don Coscarelli
Score: ★★★★½
 

In een bejaardentehuis in Texas slijten twee mannen de laatste dagen van een leven dat meer vragen heeft opgeroepen dan beantwoord. Waren ze er wel vaak genoeg voor hun gezin? Hadden ze dingen anders moeten doen? Was er wel iets dat er uiteindelijk echt wat toe deed? Door alles en iedereen vergeten hebben de twee eenzame bejaarden alleen elkaar nog. En het is te laat om nu nog belangrijke beslissingen te nemen.

Het zijn niet zomaar twee bejaarden die hun betekenisloze tijd met deze overpeinzingen vullen. De twee mannen zijn niemand minder dan Elvis Presley en president John F. Kennedy. Hoewel – president Kennedy was blank en Elvis is toch gestorven aan een overdosis drugs? Bij gebrek aan familiebezoek is de verpleging niet te beroerd de twee bejaarden te wijzen op de absurditeit van hun verhalen, maar Elvis en president Kennedy weten wel beter – of houden angstvallig vast aan deze laatste strohalm die ze hebben in dit leven.

Bubba Ho-Tep slaagt er beter dan welke dramafilm in de tragiek van de ouderdom weer te geven. Vervaagde herinneringen uit een glorieus verleden worden afgewisseld met beschamende, pijnlijke momenten uit het heden dat de bejaarden nog rest. Afhankelijk zijn van anderen, niemand die naar je luistert. Verpleegsters die met een vies gezicht die puist op je penis met dikke klodders zalf in moeten smeren. “Everything you do is either worthless or sadly amusing,” verzucht Elvis.

 

Sentimentele rotzooi? Dat zou ik ook zeggen nu ik die eerste drie alinea’s nog eens overlees, maar Bubba Ho-Tep is met stip de beste film die ik dit jaar heb gezien. Waarom geen perfecte score van 10 uit 10 dan? Omdat ik nog niets over het verhaal heb verteld. Goed, de uitgangspositie van de beide hoofdrolspelers – glansrollen van Ossie Davis en B-film icoon Bruce Campbell – heb ik uitvoerig geschetst, maar van het verhaal zelf durf ik hier niets te schrijven.

Het script van Bubba Ho-Tep is zo krankzinnig, haast op het banale af, dat elke uitwijding afbreuk zou doen aan het effect dat de film op me had. Dat Davis en Campbell met hun acteerprestaties, gesteund door een subtiele soundtrack de film toch geloofwaardig over laten komen en een sfeer van melancholiek laten ademen is knap. Erg knap. Hail to the King, baby.

Blueberry
Ночной дозор

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*