Bulletproof

Jaar: 1996
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Ernest R. Dickerson
Score: ★★★☆☆
 

Telkens als Sietse en ik een film willen kijken eindigt Bulletproof op de tweede plaats. Altijd is er wel een leukere film te vinden, en hoewel we niet daadwerkelijk telkens leukere (en al zeker niet betere) films kiezen, bleek gisteren bij het zien van deze film op televisie dat we er goed aan hadden gedaan deze quasi-komische film zo ver mogelijk voor ons uit te schuiven. Sietse, mocht je dit lezen: Bulletproof is zo geweldig niet.

Net zoals Happy Gimore en The Waterboy stamt Bulletproof uit de tijd dat de films van Adam Sandler nog niet zo vervelend waren. Achteraf gezien zijn ze misschien toch wel vervelend, maar de rare maniertjes en met debiel stemmetje geuite oneliners waren nog nieuw en kregen van mij het voordeel van de twijfel. Nog steeds kan ik erom lachen als Sandler dreigt dat hij als wraak koeien over iemand laat pissen.

Dat Sandler maar één ding kan (Bulletproof werd aangekondigd als misdaad/actiefilm, maar wij weten wel beter) wil niet zeggen dat al zijn films gelijk bagger zijn. Het is alleen zo dat het kijken van één, twee films volstaat. Daarna krijg je meer van hetzelfde en wordt het terugkerende trucje steeds pijnlijker om te aanschouwen. En in ieder geval was Sandler in zijn eerdere films nog wat lomper en ongenuanceerder. Wat positief is.

 

Dat Bulletproof geadverteerd wordt als een actiefilm komt misschien doordat het verhaal iets minder absurd is dan eerder genoemde Sandler-vehikels. Of wellicht doordat de grapdichtheid niet volstond om er het label comedy op te plakken. De grappen rechtvaardigen een kijkbeurt maar nipt, maar op een avond dat je vriendin al slaapt moet je toch iets.

O ja, ik zou het haast vergeten maar Bulletproof kan betrapt worden op iets meer van een verhaal dan pak ‘m beet een Happy Gilmore. Twee vrienden werken samen als autoboeven, één van hen blijkt politieagent, agent moet ‘vriend’ oppakken maar na de arrestatie blijkt een zwaargewicht in het criminele circuit de boef dood te willen hebben. Agent weet uiteindelijk niet of de boef een vriend is of gewoon een boef. Ja, ik zei iets meer van een verhaal. Het blijft allemaal erg banaal, maar daarvoor kijk je films van Sandler, toch?

Chocolate
Dance of the Dead

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*