Buried

Jaar: 2010
Land: Spanje/Verenigde Staten van Amerika/Frankrijk
Regie: Rodrigo Cortés
Score: ★★★★½
 

Vergeet vampiers, weerwolven en zombies. Echte horror heeft geen wezens nodig die je ook in True Blood ziet, of er volgend seizoen waarschijnlijk in tegenkomt. Jezelf in moeten leven in iemand die levend begraven is, opgesloten met wanhopige gedachten aan geliefden aan de buitenkant en een laatste restje hoop dat snel afneemt – dat is horror.

Met een verhaal dat zich de hele film lang tussen zes houten schotten afspeelt zou het makkelijk zijn te denken dat Buried snel gaat vervelen, maar niets is minder waar. Deze minimalistische stijloefening boeit van de eerste onzekere, aftastende minuten tot de benauwende slotfase die je letterlijk naar adem doet happen.

Paul Conroy is een vrachtwagenchauffeur in Irak. Geen soldaat, maar dat zal het moslimtuig worst wezen: een Amerikaan is een Amerikaan en de enige goeie Amerikaan is een dode Amerikaan. Of in dit geval toch in ieder geval een begraven Amerikaan die de terroristen aan enkele miljoenen dollars moet helpen.

 

Dat is dan ook de reden dat Paul een mobiele telefoon, een aansteker en een mes tot zijn beschikking heeft in zijn benarde positie. Heel diep onder het woestijnzand kan hij niet begraven liggen, want telefonisch probeert hij alles in het werk te zetten om uit zijn kist te ontsnappen. Zijn ontvoerders vinden het prima dat Paul zoveel mogelijk Amerikaanse instanties belt, zolang hij maar een filmpje maakt opdat Al Jazeera weer wat heeft uit te zenden.

Hoeveel is een mensenleven waard? Paul en zijn gezin, de Amerikaanse overheid en de boze moslims houden er nogal uiteenlopende visies op na. Intussen tikt de tijd verder en dringen de zandkorrels door voegen en kieren naar binnen. Ik ben bang dat het claustrofobische Buried nog wel een tijdje door mijn hoofd zal spoken.

Hobo with a Shotgun
Le cerveau

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*