Byzantium

Jaar: 2012
Land: Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten van Amerika/Ierland
Regie: Neil Jordan
Score: ★★☆☆☆
 

Robert vond dat we maar eens een keer een goede film moesten kijken. Dat was voor mij één criterium te veel – gewoon een film kijken vond ik al genoeg, want wegens tijdgebrek was dat er al vier weken lang niet van gekomen. Helaas heeft Robert niet echt een gelukkige hand in het kiezen van films. Het werd er eentje over hoofdpersonen die tijd in overvloed hebben. En dat geldt blijkbaar ook voor regisseur Neil Jordan, die ruim de tijd nam om een en ander in beeld te brengen.

Byzantium moest gaan over vampiers die van de middeleeuwen tot nu gevolgd werden. Een snelle rekensom leerde dat zulks met Roberts belofte van een tweehonderd jaar oude vampiertiener nooit waar kon zijn. Daarenboven werd ook de exotische belofte die de naam Byzantium uitspreekt niet ingelost: plaats van handeling is een slaperig Engels kustplaatsje, ver weg van de verlokkingen van de oude stad aan de Bosporus.

Nu al ietwat teleurgesteld? Wacht, want we zijn er nog niet. Byzantium is meer romantisch drama dan horror, gesitueerd in pastelkleurige landschappen met lulletjes rozenwater als vampiers. Een eeuwig levende orde die puntige nagels boven scherpe hoektanden verkiest en slechts sporadisch slachtoffers maakt, zich houdt aan een code en genekt kan worden door het soort dunne ijzerdraadjes waarmee je hompen klei afzaagt.

 

De al een tijdje zestien jaar oude Eleanor verdoet haar tijd met zwaarmoedige stukken op de piano ten gehore brengen en oudjes uit hun lijden verlossen. Haar moeder, Clara, hoereert zich op hoge hakken, zonder daarbij haar borsten te etaleren. Want zo’n film is Byzantium helaas. Dat er iets scheef zit in de relatie tussen beide dames is van meet af aan duidelijk, maar zich door alle familieperikelen worstelen is voor de kijker taaie kost.

De bom barst wanneer Eleanor haar eeuwenoude geheim met de aan leukemie lijdende Frank deelt. Kalverliefde bij een stokoude tiener, maar dat is bij lange na niet het meest ongeloofwaardige aan Byzantium. Frank ziet wel wat in dat eeuwige leven. Mooi zo, want hoe ouder je wordt, hoe meer flashbacks met kekke historische pakjes er mogelijk zijn. En dat zijn de weinige scènes in Byzantium die nog wel te pruimen zijn. Nee, dan toch liever nog een laatste seizoen True Blood.

Het Italië van de Balkan
Verantwoordelijkheidsgevoel, wie zit daar op te wachten?

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*