Capote

Jaar: 2005
Land: Canada/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Bennett Miller
Score: ★★★☆☆
 

Een film naar Joost zijn hart: naargeestig, traag en met een misselijkmakend ventje in de hoofdrol. Perfect voor een gezellig avondje met vrienden. Zeker als je al anderhalve dag met diezelfde vrienden in huis hebt zitten praten en verlangt naar een moment van stilte. Een stilte die niet uit kan blijven bij het zien van de bedenkelijke gebeurtenissen in Capote.

Capote gaat over schrijver Truman Capote, uitvinder van de ‘non-fiction novel’. Of de film een ode is aan een geniale schrijver of diens oprechtheid aan de kaak wil stellen is aan de kijker om te bepalen. Momenten waarin Capote hang naar sensatie wordt verweten worden afgewisseld met het onderstrepen van de schoonheid van literaire fragmenten uit zijn boek ‘In Cold Blood’.

In Kansas wordt een gezin van vier personen vermoord. Capote leest een krantenbericht over de moord en besluit een revolutionair boek te gaan schrijven. Hiervoor heeft hij de hulp van de twee daders nodig. Om hun verhaal te horen moeten ze voor Capote lang genoeg in leven blijven – iets waarvoor ze een betere advocaat nodig hebben, die hij voor ze regelt. Met talloze gevangenisbezoeken en verhalen over zijn eigen jeugd wint Capote het vertrouwen en de vriendschap van de mannen.

 

Daarbuiten zien we Capote als een egocentrische en narcistische persoonlijkheid. Hij betaalt bedienden om complimenten over zijn boeken te maken in het bijzijn van anderen en praat graag over zichzelf. Met zijn op de zenuwen werkende stemgeluid en overdreven homoseksuele trekjes won Philip Seymour Hoffman zowaar een Oscar voor zijn rol als Capote. Oscar, schmoscar, zeg ik dan, maar Hoffman slaagt erin je te laten walgen van een man die erop uit is vol walging beschouwd te worden.

Naarmate het werk voor Capotes boek gestaag vordert ziet hij meer en meer uit naar het einde. Een einde dat niet geschreven kan worden zolang de twee misdadigers niet de hoogste straf krijgen. Keer op keer wordt hun executie uitgesteld. Reden voor Capote om zich te wentelen in zelfmedelijden. In de cel wordt vriendschap geveinsd, daarbuiten is zijn status als briljant schrijver het enige dat telt. Vreemd dat een trage film over literatuur, en dan nog wel een met zulk een weinig sympathie oproepende hoofdpersoon als Capote, zo’n hoge ogen gooit.

Katakuri-ke no kôfuku
Человек с Киноаппаратом

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*