Carré blanc

Jaar: 2011
Land: Frankrijk/Luxemburg/Zwitserland/België
Regie: Jean-Baptiste Léonetti
Score: ★★★★☆
 

Tijdens de donkerste dagen van het jaar, gevangen tussen verplichte familienummertjes en krijsende kinderen, bood de wekelijkse filmavond eens te meer een vlucht uit de harde realiteit. Carré blanc was een gevalletje ‘van de regen in de drup’: de beklemmende kerstsfeer werd ingeruild voor een weinig benijdenswaardig toekomstbeeld van een dystopische, kleurloze samenleving waarin alleen de meest gewetenlozen een kans maken.

Laten we beginnen met het kleurloze. In Carré blanc zien we alleen grauwe, bezorgde gezichten. Mensen leven in torenflats in kille, onpersoonlijke appartementen. In de kantoren van het bedrijf (of de overheid – zoveel wordt in de film niet duidelijk) dat alle aspecten van het leven op aarde bepaalt is het niet veel beter. Het rode vlees in de verpakkingen met het bedrijfslogo vormt de enige uitzondering.

De wereldpopulatie neemt snel af in Carré blanc. Zij die niet sterk genoeg zijn om te overleven in deze harde, ultragewelddadige maatschappij worden gerecycled. In zwarte bodybags met daarop opnieuw het bedrijfslogo van witte vierkanten worden de doden afgevoerd naar abattoirs. Dan kun je omroepen wat je wilt dat vanavond een prima gelegenheid is om een kindje te maken en portiers verplichten klaar te zitten met een vriendelijke lach, maar van een dergelijk leven is niet iedereen gediend.

 

Vandaar de vele creatieve tests. Ook aspirant zelfmoordenaars als Philippe ontkomen hier niet aan en worden hard aangepakt. Aan hem en een jongen met verband om zijn polsen wordt gevraagd in één van de gevreesde bodybags plaats te nemen. De andere jongen biedt zich aan als vrijwilliger en zakt daarmee voor de test. Iemand die het wil redden in deze samenleving hoort zoiets niet te doen. Aan Philippe de taak hem dood te slaan met een knuppel.

Jaren later behoort Philippe tot het kader van het totalitaire bedrijf en onderwerpt hij angstige sollicitanten zelf aan soortgelijke tests. Zijn vrouw Marie haat de man wiens zelfmoord ze ooit wist te voorkomen inmiddels hartgrondig. Philippe is een monster geworden, maar in Carré blanc, waar gelukkig zijn geen haalbare optie is, is een monster zijn de enige manier om niet in een vleesverpakking te eindigen. Opgelucht keerden we na vijf kwartier terug naar de harde realiteit.

The Hobbit: The Desolation of Smaug
Whisky Galore!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*