Tussen twee extremen

Niet te geloven, ze hebben hier Cartoon Network. Verder nog een stuk of zes zenders waar Engelse/Amerikaanse films of series op zijn en de Simpsons op een Duitse zender. We schijnen ook Eurosport te ontvangen, maar die moet iemand er dan even opzetten. Het WK ijshockey begint toch pas op 28 april. Zo kan ik me natuurlijk moeilijk concentreren. Ik heb tot nu toe vier poelen gevonden waar salamanders in zitten, plus eentje op 1600 meter hoogte waar er waarschijnlijk nog wel komen als het iets warmer wordt. En er staan nog genoeg dagtochten op het programma, dus ik krijg ondanks de enorme droogte toch nog aardig wat resultaten als het goed is. Volgende week krijg ik hopelijk mijn aquaria (een stuk of twintig), zodat ik met salamandervrouwtjes en hormonen kan gaan klooien. Er liggen er al drie klaar in de koelkast (vrouwtjes, niet hormonen).

Het Zoologisch Station is mooi. Er staan allerlei opgezette vogels en dieren op sterk water (palinca?) in een kamer en een keur aan planten in een andere. De tafels en stoelen in de TV-room zijn naar westerse vergaderzaalnormen, waar dus helaas Roemeense wc’s tegenover staan. Als je de poep uit je naad hebt geveegd moet je het papier in de vuilnisbak ernaast gooien, anders raakt de wc verstopt. Da’s niet handig als je vergeetachtig bent, maar ik hoop het bij drie verstopte wc’s te houden.

Tot nu toe heb ik in het bijgebouw, waar ik slaap, al vijf bedkamers weten te spotten, met een totaal van 15 bedden. Uit de contouren van het gebouw is op te maken dat er nog meer kamers moeten zijn. Volgens mij kunnen ze hier zeker 30 mensen huisvesten. En vier warme douche’s! En dan heb ik het nog niet eens over het hoofdgebouw; de bovenste van de drie verdiepingen bestaat volgens mij ook uit slaapkamers. Dus ik hoop dat er nog wat studenten langskomen na de examens.

Speciaal voor Peer: hier zit het weer ook tussen twee extremen in! Tweemaal daags zelfs. ‘s Ochtends en ‘s avonds is het behoorlijk aan de frisse kant, zonder trui en jas kun je je beter niet buiten wagen. Maar midden op de dag is het snikheet, en ik zie in de spiegel dat ik misschien maar eens zonnebrandcreme moet gaan gebruiken. Om een uur of half elf ‘s ochtends en half 7 ‘s avonds zitten we dus tussen die extremen. Ikzelf denk dat het door de bergen komt. Ondertussen heb – mogelijk door toedoen van diezelfde bergen – overal spierpijn, maar ik hoef nog maar twee dagen te lopen en dan is het weekend. Misschien kan ik dan wel eens naar de bioscoop gaan. Ziua-a-6 met Arnold Schwarzenegger draait. En Charlie’s Angels en 102 Dalmatians. Ik kan dus beter wachten tot Remember the Titans Roemenië bereikt.

Kasteel Peleş (JS)

Vandaag heb ik trouwens per ongeluk Kasteel Peleş bezocht. Ik liep door de bossen en zag ineens een verhard stenen paadje. Midden in het bos! En geen goedkope stenen, nee, het zag er best sjiek uit. Leuk, dacht ik, dat zal ik eens volgen. Loop ik ineens over een enorme bergweide op dat stoere kasteel af. In het echt is het veel indrukwekkender dan op de foto’s. Verder was er niemand in de buurt. Behalve die militair in blauw camouflagepak met automatisch geweer die op me afkwam. Uit zijn reactie wist ik op te maken dat dit niet helemaal de bedoeling was. Dus heb ik nog maar wat foto’s gemaakt en ga ik er op 27 april met Daniel heen, die dan toevallig in Sinaia is voor een avondje.

Woeste Bergen (JS)

Helaas had ik donderdag wat minder geluk. Ik was met de kabelbaan naar Cota 2000 gegaan (inderdaad, op 1987 meter hoogte) en daar lag alles nog onder de sneeuw. Na een tijdje had ik de hut van de universiteit gevonden, maar geen spoor van een poel die er bij zou moeten liggen. Een andere poel kon ik wel vinden (nu natuurlijk nog voor een groot deel bevroren), en toen begon ik steeds meer last van mijn knie te krijgen. Waarschijnlijk heb ik hem op de heenweg verzwikt ofzo, als dat met knieën kan. De terugweg was in ieder geval een hel, van 2100 meter hoogte weer terug naar Sinaia op 800-900 meter. Dat was zeker tien kilometer, en met mijn zwalktempo duurde dat ruim vier uur. Ik zou nare mensen graag zulk een pijn toewensen.

Maar goed, morgen ga ik dus maar hier wat verzinnen te doen. Ik heb nog een boekje over dit gebergte in het Roemeens, dus dat kan ik wel proberen een beetje te vertalen, en Dr. Ciubuc (een keverfreak) heeft met collega’s geprobeerd een verslag in het Engels te schrijven. Of ik dat wou verbeteren. Het lijkt inderdaad nergens op.

Paasfeest
Dat was ik niet, dat waren emoties!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*