Casa de mi Padre

Jaar: 2012
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Matt Piedmont
Score: ★★★½☆
 

Reikhalzend keek ik na de vrouwonvriendelijke strapatsen van Will Ferrell in Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, zijn gebazel als redneck in Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby en zijn homo-erotische kunstschaatstoeren in Blades of Glory uit naar het volgende project waarmee de beste man ons zou verblijden. De steracteur verraste vriend (Wybren en ik) en vijand (Eva) door in een maand tijd vloeiend Spaans te leren spreken. Casa de mi Padre is hiervan het verbluffende resultaat.

Na de gelikte titelsong door Christina Aguilera vraag je je al gauw af waarom een film waarvan je moet concluderen dat je hem zelf ook had kunnen maken (en beter) zes miljoen dollar heeft moeten kosten. Met amateuristisch opgezette dieren, plastic props en een grotendeels Mexicaans/Colombiaanse cast had dat toch voor minder moeten kunnen. Maar nogmaals, Will Ferrell heeft voor dat geld wel een volle maand Spaans gestudeerd.

Werkt dat dan, de grap van een Spaanstalige Will Ferrrrrell? Jazeker wel! Met net te lang uitgesponnen scènes waarin nauwelijks iets gebeurt, pompeuze monologen en de dramatische verwikkelingen binnen de familie Alvarez vormt Casa de mi Padre een geduchte concurrent voor menig telenovela. Het aandeel Spaanstalige liederen bij het kampvuur had alleen wat hoger mogen zijn.

 

Armando Alvarez houdt van het land – meer nog dan van vrouwen. Zijn vader heeft geen al te hoge pet van hem op, maar dat zij hem vergeven daar zoonlief als kind abusievelijk ‘s mans aantrekkelijke echtgenote neerschoot. Nee, dan broer Raul. Da’s tenminste een fijne vent. Die doet iets met drugs en dat levert hem geen windeieren op – wel een mooie baard, mooie pistolen, een mooie zonnebril en dito vrouw.

Wanneer drugsbaas Onza en de DEA zich met de familie Alvarez gaan bemoeien vallen de Mexicanen echter bij bosjes, zonder dat de sfeer daardoor maar een moment grimmig wordt. Ook wel eens fijn. Dankzij een magische witte knuffeltijger of iets wat erop lijkt is het voor de onkwetsbare Armando kleiduiven schieten zodra hij besluit dat het mooi geweest is met de bandieten, in een slotscène die werkelijk nergens op slaat. En dat is precies wat we van Casa de mi Padre verwacht hadden.

The Diamonds of Metro Valley
Nu is 't een hobby

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*