Cent mille dollars au soleil

Jaar: 1964
Land: Frankrijk/Italië
Regie: Henri Verneuil
Score: ★★★☆☆
 

“Wie had gedacht dat het zo af zou lopen?” lacht Jean-Paul Belmondo aan het eind van Cent mille dollars au soleil. Nou, ik dus, en met mij waarschijnlijk velen. Het verhaal van de twee vrienden tegen wil en dank die beide op een glimmend rode vrachtwagen met onbekende inhoud azen, is zo voorspelbaar als het landschap van de Sahara die ze doorkruisen.

Op het wat slappe einde na valt er desalniettemin voldoende te genieten aan Cent mille dollars au soleil. Tenminste, voor degenen die zich over enkele aan de tijdgeest inherente eigenschappen van de film heen kunnen zetten. Beelden in zwart/wit en het geschmier van de zichzelf hoog hebbende Belmondo zijn daar nog de minste van.

Storender is wellicht de rol die vrouwen krijgen toebedeeld: het gros hoereert zich, de rest wordt kort gehouden door stoere mannen of is leugenachtig en onbetrouwbaar. Omdat de film speelt in een tijd waarin Frankrijk en Spanje nog de dienst uitmaakten in Marokko is er ook aan koloniaal vertier geen gebrek. Zodra de Marokkanen een grapje maken, slaan de blanke vrachtwagenchauffeurs zonder berouw de hele kroeg van de Doofstomme aan gruzelementen.

 

En de plaatselijke bevolking – we zijn tenslotte in Afrika – is ofwel debiel, ofwel corrupt. Wie net als de oorlogsmisdadigers en lomperiken in Cent mille dollars au soleil vindt dat Afrika een leuk land is, kan daar misschien niet mee lachen. Dat valt toch al niet mee met wat Belmondo voor humor door laat gaan, maar als ouderwetse avonturenfilm is de achtervolging door de woestijn wèl geslaagd. De rit door het barre landschap is zelfs interessanter dan die in Cocorico monsieur Poulet.

Nu bestaat de lading (waarschijnlijk) niet uit kippen, maar of het nu om goud, marihuana of mosterd gaat komen we niet te weten. Het maakt Rocco niet veel uit en hij steelt de gloednieuwe truck van Transports Transsahariens om deze 2000 kilometer verderop in Moussorah te verkopen. Zijn baas laat de achtervolging inzetten door collega, vriend en vijand Marec, die er een dubbele agenda op nahoudt. Ook de bijrijders van beide chauffeurs hebben hun eigen agenda meegenomen. Reserveonderdelen waren handiger geweest.

Napapiirin sankarit
Run! Bitch Run!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*