C’era una volta il west

Jaar: 1968
Land: Italië/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Sergio Leone
Score: ★★★★½
 

Eindelijk heb ik hem dan ook eens gezien, dé Western met hoofdletter W. Once Upon a Time in the West (of C’era una volta il west, zoals de oorspronkelijke titel van deze Italiaanse klassieker luidt) stamt uit een tijd waarin actiefilms niet snel en explosief hoefden te zijn: de film duurt 159 minuten en is daarmee eigenlijk veel te kort. De enige persoon in de film die haast maakt is Gabriele Ferzetti, die bezig is met het aanleggen van rails door het onontgonnen Wilde Westen. Met de komst van de verbinding met ‘beschaafd Amerika’ (zo zoiets bestaat) zou het ruige land van cowboys en outlaws uiteindelijk ophouden te bestaan. Niet gek dus dat alle andere personages het wat rustiger aandoen.

Regisseur Sergio Leone, de koning van de spaghettiwestern, maakte eerder een handvol films waarin hij zich op het roemrijke verleden van de Romeinen uitleefde (“There were no dollars in them days,” om het met de woorden van Charles Bronson te zeggen). Daarna zette hij Italië op de kaart als cowboyland met de westerns A Fistful of Dollars (Per un pugno di dollari), For a Few Dollars More (Per qualche dollaro in più) en The Good, the Bad and the Ugly (Il Buono, il brutto, il cattivo). Bekende titels, nietwaar? En toch beperkte mijn kennis van deze films zich tot wat ik erover gelezen had.

Wat ik er precies over gelezen heb ik filmkranten, Schokkend Nieuws en wie weet waar nog meer zou ik echt niet meer weten, maar het is allemaal waar. Wat een geniale film. Volgens Frank (niet alleen de grote rotzak in de film maar ook de jongen met wie ik Once Upon a Time in the West keek) is dit nou typisch zo’n film waarvan mensen de hele tekst uit hun hoofd kennen. Da’s niet alleen vanwege de memorabele zinsnedes in de dialoogarme film (“How can you trust a man who wears both a belt and suspenders? The man can’t even trust his own pants.”). Dat komt gewoon doordat het een film is die de moeite waard is om vaker dan één keer te bekijken. Veel vaker.

 

Ik zal het nog sterker vertellen: Frank was gedurende het grootste gedeelte van de film stil. Voor degenen die mijn compaan niet kennen; dit is een groot compliment aan het adres van meneer Leone. De langzaam voorbijglijdende shots van verweerde, vastberaden gezichten in de wetteloze droogte van Andalucía (wie zegt dat je naar Amerika moet voor westerns?) maken Once Upon a Time in the West mijn film van de maand februari.

Osveta
Henry 2: Mask of Sanity

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*