C’est arrivé près de chez vous

Jaar: 1992
Land: België
Regie: Rémy Belvaux, André Bonzel en Benoît Poelvoorde
Score: ★★★★☆
 

Sinds Le vélo de Ghislain Lambert vind ik Benoît Poelvoorde een sympathieke acteur. Schandalig dat het über-Belgische Podium, waarin Poelvoorde Bernard Frédéric speelt die Claude François speelt, geen bioscooproulement kreeg in ons land. Want met Poelvoorde is het altijd lachen, en dat bewijst hij opnieuw in dit Belgische portret van een seriemoordenaar.

De beste grap uit C’est arrivé pres de chez vous is dat Poelvoorde zijn moeder, opa en oma mee liet spelen zonder dat zij wisten dat ze in een obscure zwart/wit film met brute moord- en verkrachtingsscènes terecht zouden komen. Moeder was niet blij. Ik wel, want nu heb ik deze maand na NEKRomantik een nòg betere film gezien.

C’est arrivé pres de chez vous (of It happened in your neigbourhood of Man bites dog, zoals de Engelse titels van de film luiden) is tegelijkertijd komisch en shockerend. Al gauw kwam de gelijkenis met Henry: Portrait of a serial killer bij me op. C’est arrivé pres de chez vous hoeft van mij echt niet in de schaduw van deze grote en bekendere broer te staan, want de kleinschalige productie geeft ons een akelig realistisch beeld van een seriemoordenaar die je buurman zou kunnen zijn.

 

Net als ik zou doen als Benoît mijn buurman was, gaat de cameraploeg die hem volgt in het als documentaire gefilmde C’est arrivé pres de chez vous regelmatig met deze zo aardig lijkende man naar het café. Het blijft echter niet bij drinken, want al snel delen de drie filmers ook andere hobbies met Benoît.

Waar de film absurd zakelijk begint met een theorielesje (Hoe raak ik een lijk kwijt) vervaagt voor de documentairecrew steeds meer de grens tussen hun oude leven en het leven van Benoît. Dit is dan ook geen gemene, lompe seriemoordenaar zoals je die zou verwachten, maar iemand die zich graag tussen de mensen begeeft, zijn politieke standpunten (hierin komen buitenlanders voor) welbespraakt kan toelichten, van muziek en poëzie houdt en de kijker daar regelmatig mee lastig valt.

Het moge duidelijk zijn – Benoît mag dan wel een moordenaar en verkrachter zijn, maar bij mij kan hij niets verkeerd doen. Als alle rotzakken zo charismatisch waren zou de wereld een veel fijnere plaats zijn om te leven.

Delicatessen
Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*