Chernobyl Diaries

Jaar: 2012
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Bradley Parker
Score: ★★½☆☆
 

Vier irritante Amerikanen en twee slechts marginaal minder vervelende Australiërs wagen zich in Chernobyl Diaries aan een stukje extreem toerisme dat eigenlijk als een best goed plan klinkt. Een snelle zoektocht op internet levert al gauw een stuk of tien organisaties die bezoekjes naar het in 1986 geëvacueerde Pripyat aanbieden. En bij sommige daarvan kun je zelfs, net als in de film, kennis maken met de huidige bewoners.

Is het eigenlijk wel zo extreem, een bezoekje aan Tsjernobyl? Laten we het erop houden dat ik me een stuk drukker zou maken over het menselijk gezelschap dan over het stralingsniveau, als ik een fraai busje van Oekraïense makelij met schreeuwlelijken als deze moest delen. De Amerikanen zijn duidelijk niet al te bekend met het reilen en zeilen in Oost-Europa en weten uiteraard alles beter.

Het is niet makkelijk om sympathie op te brengen voor de hoofdpersonen in Chernobyl Diaries. De Oekraïeners worden afgesnauwd door de toeristen en als een agressief volkje neergezet. Hoe terecht dat ook mag zijn, ze staan in de internationale hiërarchie wat mij betreft nog altijd een trap of twee boven Amerikanen. Verder dan snuggere opmerkingen als “I don’t want to get mauled by a radioactive bear from hell!” komen die niet en dat is dan ook precies wat je hoopt dat er gaat gebeuren.

 

Na de verschrikkelijke opening krijgt Chernobyl Diaries nog even het voordeel van de twijfel. De troosteloze Sovjetflats in Pripyat staan er 26 jaar na de kernramp bouwvallig en verlaten bij en in het besmettingsgebied hangt een bevreemdende sfeer. Maar ja, wat er daarna gebeurt kun je helaas op je klompen aanvoelen, tot en met het zogenaamd verrassende slot aan toe.

Ze vallen bij bosjes, de toeristen, maar de manier waarop had een stuk huiveringwekkender en onaangenaam mogen zijn. Het is dat ik wel vrolijk werd van de fijne Oostbloksfeer van Chernobyl Diaries en Pripyat stiekem in gedachten houd om tijdens onze wereldreis over een paar jaar te bezoeken, maar wie geen hoge pet op heeft van Oost-Europa trekt gerust een hele ster van de eindscore hieronder af.

Manta - Der Film
The Toxic Avenger

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*