Clerks

Jaar: 1994
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Kevin Smith
Score: ★★½☆☆
 

Ah, meneer leeft dus nog. Vier volle weken lang geen film gezien – dan mag je wel een goeie smoes hebben. Aan de brommer zitten sleutelen misschien? Nee, dat moet nog gebeuren, maar eerst dus eindelijk weer eens een film. Niet eens een goeie, al denken tienduizenden daar om de een of andere reden anders over.

Het zou natuurlijk kunnen dat al die mensen die Clerks als culthit verafgoden zelf een geestdodende baan ergens achter een kassa hebben. Dan is het leuk winkelbediendes hun winkel dicht te zien doen om op het dak te hockeyen, of om pornografisch materiaal aan snel geshockeerde mensen te laten zien. Dat laatste is eigenlijk altijd leuk, maar zijn dergelijke flauwe grapjes een reden om Clerks fantastisch te vinden? Ik zal jullie het denkwerk besparen: het antwoord is nee.

Ook in de film: Jay en Silent Bob. Toen ik studeerde snapte ik al die mensen die dit tweetal hilarisch vonden al niet. Waarom ze in Clerks zitten is me evenmin duidelijk, want met het ‘verhaal’ hebben ze niets van doen. Hun aandeel in de film bestaat uit het maken van loze opmerkingen tussendoor die kant noch wal raken. Knap om dit op een storende manier te doen in een film die aan elkaar hangt van de loze opmerkingen.

 

Eerlijk is eerlijk, veel van die opmerkingen zijn best leuk. Dante werkt in een supermarkt, Randal in de aangrenzende videotheek. Het grootste deel van de dag hangen ze bij elkaar achter de toonbank om te klagen over hun werk, zich erover te verbazen dat Dantes vriendin Veronica al 37 mannen heeft gepijpt, of om te discussiëren over al die onschuldige werklieden die stierven toen Luke Skywalker de Death Star aan gruzelementen blies.

Klanten pesten wordt door met name Randal tot kunst verheven, maar wanneer Clerks verzandt in bespiegelingen over relationele problemen is het gauw gedaan met de pret. Dan weet zelfs de artsy fartsy keuze voor zwart-wit de boel niet meer te redden en was het vast een stuk onderhoudender geweest zelf mensen te lijf te gaan met een ijshockeystick.

Score: ★★½☆☆

Varg Veum – Bitre blomster
De helaasheid der dingen

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*