…Continuavo a chiamarlo Trinità

Jaar: 1972
Land: Italië
Regie: Enzo Barboni
Score: ★★★½☆
 

Toen ik nog wat turven kleiner was stond bij mijn achterbuurman, ome Walter, regelmatig d’n Duts aan met daarop een nagesynchroniseerde film van Bud Spencer en Terence Hill. Ander geliefd televisievermaak bestond uit André van Duin en caravan- of achteruitrijraces. Jarenlang verkeerde ik hierdoor in de veronderstelling dat Spencer en Hill synoniem waren met platvloerse banaliteiten.

Terecht of onterecht, na het zien van Altrimenti ci arrabbiamo stelde ik mijn mening voorzichtig bij. Ja, het was een flauwe knokfilm, maar stiekem toch best grappig. Het slapstickgehalte is van begin af aan niet minder in …Continuavo a chiamarlo Trinità – beter bekend als Trinity is STILL my name in de Engels nagesynchroniseerde versie. Sietse verkoos de film vandaag boven Adam Sandlers Bulletproof.

Het is Spencer en Hill op hun best in deze in Spanje opgenomen spaghettiwestern – hun favoriete genre, zo lijkt het, al ziet vooral Bud Spencer er met zijn ronde voorkomen en dito bolhoed behoorlijk misplaatst uit. Goed, er wordt geknokt dus wat maakt het allemaal uit.

 

Het duo vervult hun karakteristieke rollen (Spencer als dommekracht en Hill als de iets slimmere kerel die alle vrouwen krijgt) dit keer als broers wie het maar niet mee wil zitten. Tenminste, vanuit hun perspectief dan. De broers die elkaar niet kunnen zien of luchten hebben vader op diens sterfbed beloofd bandieten te zullen worden.

Het wil er maar niet van komen en in veel gevallen geven de twee goeierds hun ‘slachtoffers’ zelfs geld toe na een mislukte beroving. Hoe simpel en voorspelbaar ook, de grappen in …Continuavo a chiamarlo Trinità zijn aanstekelijk. Soms werkt zoiets gewoon. “Ja, dat heb ik ook gehoord,” zal Sietse hier wel aan toevoegen.

Homecoming
The Omen

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*