Cosmopolis

Jaar: 2012
Land: Canada/Frankrijk/Portugal/Italië
Regie: David Cronenberg
Score: ★★☆☆☆
 

Waar hadden we nu eigenlijk net naar zitten kijken? Wybren en ik krabden ons eens op ons achterhoofd. Zeven kwartier aan beelden van voornamelijk limousine-interieurs en geen moment zonder dialoog hadden ons geen steek verder geholpen. Hadden we dan toch eerst het boek moeten lezen?

David Cronenberg laveerde met zijn onbegrijpelijke body horror van weleer altijd tussen geniaal (Videodrome, Naked Lunch) en erbarmelijk slecht (eXistenZ). Met recenter werk als A History of Violence en Eastern Promises leek de regisseur zijn eigen fratsen meer dan beu te zijn en zich eens aan wat meer mainstream verhaaltjes te wagen. Wat bleef was de actie: ook al snapte je er geen bal van, er gebeurde genoeg om te blijven kijken.

Dat moest dus blijkbaar maar eens veranderen. In plaats van actie krijgen we nu verhandelingen over de Maleisische munteenheid en asymmetrische prostaten. Met zijn onnavolgbare verhaallijn hoeft Cosmopolis waarschijnlijk niet op een breed publiek te rekenen: zelfs hoofdrolspeler Robert Pattinson en Cronenberg zelf snapten het verhaal niet helemaal.

 

Pattinson speelt miljardair Eric Packer, die een dag beleeft die velen van ons waarschijnlijk als enerverend zouden bestempelen. Opmerkelijke voorvallen zijn onder andere het gekibbel met zijn kersverse echtgenote die maar niet met hem naar bed wil, seks in zijn geluidsdichte, gepantserde limousine, seks in een hotelkamer en het verlies van zijn fortuin. Dit alles monotoon en alledaags gebracht en gespeend van welke emotie dan ook.

Oeverloze dialogen, trage en behoedzame handelingen en een hermetisch van de buitenwereld afgesloten hoofdrolspeler. Dat dit nergens anders toe leidt dan een abrupt open einde verbaast nauwelijks. Erbarmelijk slecht dus? Dan is er toch nog íets zonneklaar aan Cosmopolis.

Score: ★★☆☆☆

Harold's Going Stiff
The Pit and the Pendulum

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*