Cowboys & Aliens

Jaar: 2011
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Jon Favreau
Score: ★★★★☆
 

Voor wie d’r aan wil hebben westerns en sci-fi nogal wat raakvlakken. Ze spelen in een andere tijd, men neemt het er niet zo nauw met de wet en er valt genoeg te ontdekken. Toch zijn er nog altijd mensen die vreemd opkijken wanneer beide genres een beetje gehusseld worden. En dat terwijl cowboys in de toekomst (Westworld) en cowboys in de ruimte (Stingray Sam) goede films opleverden. Hoog tijd dus om wat buitenaardse wezens op de koffie te vragen in het Wilde Westen.

Echt uitgenodigd worden ze niet, die aliens. En al vanaf de eerste minuut borrelt het bange voorgevoel dat de cowboys wel eens een zware dobber aan deze buitenaardse tegenstanders konden hebben. Het zootje ongeregeld wil elkaar nog wel eens per abuis in de ledematen schieten, heeft er een handje van het onderspit te delven tegen wie er ook maar in de minderheid mag zijn en de voorliefde voor flessen whisky helpt ook niet echt.

Gelukkig hebben de cowboys Jake Lonergan. Dat weet Jake zelf niet, want hij is zijn naam vergeten. Wie hij is en wat hij in het stoffige Arizona doet kan hij zich niet herinneren, maar hij heeft wel een futuristisch ogende armband om zijn pols. En ze hebben Woodrow Dolarhyde – een glansrol van Harrison Ford. Op samenwerken met roodhuiden na gaat niets hem te ver.

 

Tot zover de troeven van de cowboys. Dan nu de aliens: die hebben een onder de grond geparkeerd ruimteschip met de afmetingen van een middelgrote stad, laserkanonnen, ze zijn onnavolgbaar snel en kogels lijken hen weinig te deren. Jammer dat ze niet echt een motivatie hebben, want het beste waar de heren scriptschrijvers mee op de proppen konden komen was dat ze op ons goud uit zijn. Voor aliens die het op onze delfstoffen voorzien hebben verwijs ik naar de zeer lezenswaardige columns van Tuesday Morning Quarterback.

Ach ja, voor wie al cowboys en aliens heeft is een verhaal slechts bijzaak. Stukje bij beetje komt het geheugen van Jake terug en ontdekt hij waarom hij een kekke armband heeft en hoe hij eerder aan de buitenaardse indringers wist te ontkomen. Lang leve onze planeet wanneer bandieten, doortrapte grootgrondbezitters, Indianen en de zeldzame sympathieke inwoner van het Wilde Westen de handen ineen slaan.

Balada triste de trompeta
Sint

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*