Crash

Jaar: 2004
Land: Verenigde Staten van Amerika/Duitsland
Regie: Paul Haggis
Score: ★★★½☆
 

Wat is het toch met Oscarwinnaars? Ze vallen me vaker wel dan niet tegen. Crash won maar liefst drie oscars, waaronder die voor beste verhaal en beste film. Ik moet toegeven dat ik na de hype en de hoge ogen die de film onder andere op IMDB gooide (plaats 74 in de top 250 van beste films ooit) nieuwsgierig was naar Crash.

Direct na de eindtitels dacht ik: “Och, dat was best een aardige film. Wie weet geef ik Crash wel vier sterren op mijn website.” Maar hoe meer ik erover na ging denken, hoe meer ik me realiseerde hoe leeg Crash is voor een film die pretendeert complexe verhaallagen te bieden en je aan het denken zou moeten zetten over wie je zelf bent. Want, suggereert de film, in iedereen schuilt een racist. Geef het maar toe.

Vooruit, zover wil ik nog wel gaan. Dergelijke bagger kan in mainstream Hollywood, waar men toch o zo nodig politiek correct moet zijn, alleen door een blanke uitgepoept zijn. Crash zou vernuftig weten te vermijden in clichés te verzanden. Gottegot – we zien de politieagent die zojuist nog machtsmisbruik maakte van zijn positie iemand uit een brandende auto redden. Een fractie van een seconde later ontploft het vehikel. Help me even alstjeblieft, want de clichés zijn hier inderdaad zo vernuftig verpakt dat ik ze niet kan ontdekken.

 

De standaard feel good momenten nemen niet weg dat Crash tijdens de eerste (en enige) kijkbeurt interessant is en nooit saai wordt – helaas mede omdat men verwacht dat er meer gaat komen en dat alles nog ergens toe zal leiden. Eerlijk waar, het was twee uur puzzelplezier, al voelt het achteraf aan alsof je in het schemerdonker hebt gepuzzeld en het resultaat na afloop in het licht niet zo mooi blijkt te zijn als je gehoopt had.

Wat betreft het racisme: ik wil best geloven dat het er in de Amerikaanse steden vandaag de dag zo aan toe gaat. Blanke agenten die negers wantrouwen, negers die geen hoge pet op hebben van Chinezen en Chinezen die vinden dat Mexicanen niet in de Verenigde Staten thuishoren. Leren we hier iets van? Het antwoord luidt helaas neen. Desalniettemin drieëneenhalve ster voor de moeite – een gemiddelde van mijn eerste indruk en een score waar ik tijdens dit schrijven toch meer naar neig. Crash zit best aardig in elkaar, maar de stijloefening ontbeert diepte.

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy
Het was niet eens haar schuld

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*