Dai-Nihonjin

Jaar: 2007
Land: Japan
Regie: Hitoshi Matsumoto
Score: ★★★☆☆
 

Soms kom je wel heel rare films tegen. Nou goed, ik kom regelmatig wel heel rare films tegen, maar laat het aan de Japanners over om compleet bizarre films te maken. Ik kan het Eva dan ook nauwelijks kwalijk nemen dat ze het halverwege Dai-Nihonjin (Big Man Japan) voor gezien hield. De van de pot gerukte ontknoping met een soort Power Rangers, monsters in pluche pakken en vliegende plastic poppetjes is haar dus bespaard gebleven.

Het blijft lang in het ongewisse wat de kijker nou precies moet met Dai-Nihonjin. Een cameraploeg volgt een introverte, androgyne Japanner die tamelijk lusteloos overkomt. Nee, hij heeft het niet makkelijk, klaagt de langharige man met rijkelijk bebloemde kleding. Maar ja, wat wil je, hè? Het werk wat hij doet is zwaar en echt goed betaald is het niet. Onverstoorbaar gaat Masaru Daisatô door met het eten van zijn rijst wanneer er een baksteen door zijn ruit wordt gegooid.

De mengelmoes van bewondering en kritiek die Masaru over zich heen krijgt zijn een direct gevolg van zijn stressvolle baan. Masaru is namelijk een Dai-Nihonjin, een grote Japanse man. Halverwege een gesprek in het park krijgt hij een belangrijk telefoontje. Op naar de geheime basis, ik weet niet hoeveel volt erop en Masaru groeit uit tot een reus van het formaat Godzilla. Met tatoeages, Don King kapsel, lullig stokje om mee tegen monsters te slaan en in paarse onderbroek.

 

Wat volgt zijn computergeanimeerde vechtscènes die je de wenkbrauwen doen optrekken. De grote Japanner vecht tegen lintwormachtige monsters die flatgebouwen omgooien en hun legboor overal insteken, boosaardig kijkende koppen op één poot en harige wezens die oogballen als bowlingbal gebruiken. Op een gegeven moment loopt zelfs de seniele opa van Masaru – ook al zo’n grote Japanner – los om vliegtuigen als speelgoed in zijn handen te nemen.

Echt blitse gevechten worden het niet, want waar Masaru in het dagelijks leven truttige hoedjes draagt is hij ook als reus nogal timide. Hij vraagt monsters liever of ze niet ergens anders willen gaan staan, omdat ze het verkeer ophouden en straalt ondanks zijn afmetingen weinig autoriteit uit. Tussen de gevechten door keert Dai-Nihonjin telkens weer terug naar die merkwaardige documentairestijl, om aan het eind zo drastisch te ontsporen dat er helemaal geen chocola meer van te maken is.

Blades of Glory
Train

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*