Dark Prince: the true story of Dracula

Jaar: 2000
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Joe Chappelle
Score: ½☆☆☆☆

(een brief aan mijn favoriete blad, Schokkend Nieuws)

Na het zien van Dark Prince: the true story of Dracula, kan ik niet anders dan concluderen dat Erique J. Rebel al zijn kennis over Vlad Ţepeş voor hij deze film zag uit de vele vampiersprookjes heeft gehaald, en alles wat hem in deze draak van een film werd voorgeschoteld voor zoete koek heeft geslikt. Niet alleen wordt de Amerikaans/Roemeense productie geplaagd door tenenkrommend houterig acteerwerk en een belabberde casting (een besnorde, op de echte prins gelijkende hoofdpersoon was vanuit esthetisch of commercieel oogpunt blijkbaar not done, maar er is toch ook nooit beweerd dat Vlad Ţepeş bekend stond als de Leonardo di Caprio van de 15e eeuw?); ook is al het tempo met chirurgische precisie uit het verhaal gehaald.

 

Erique J. Rebel stipt in zijn recensie (Schokkend Nieuws #54) al aan dat enkele namen nodeloos zijn gewijzigd (Matthias Corvinus wordt bijvoorbeeld de Hongaarse koning Janos), maar er worden nog meer historische onjuistheden verkocht: het is erg storend dat Vlad Ţepeş continu Vlad Dracul wordt genoemd. Dit was de naam van zijn vader, Vlad II. Zijn zoon, Vlad III, werd weliswaar op jonge leeftijd Vlad Dracule (zoon van Dracul) genoemd, maar verwierf zijn bijnaam ‘De Paler’ al snel. Maar ja, zo is de link naar ‘Dracula’ uiteraard moeilijker te verkopen, en een leugentje meer of minder maakte de producenten van deze film ook niet uit. Hoe kan Vlad Ţepeş bijvoorbeeld prins van Roemenië zijn, als het land pas sinds 1862 onder deze naam bestaat? Vlad Ţepeş was prins van Wallachije (en dus niet van Transylvanië, wat destijds tot het Hongaarse koninkrijk behoorde) en het voortdurend opduiken van de naam Roemenië kan dan ook niet meer zijn dan een cadeautje aan de Roemenen die aan deze film meewerkten. Wie weet levert het wat toeristen op (in tegenstelling tot het zien van Dark Prince: the true story of Dracula is een bezoek aan dit land wel een echte aanrader).

Ook werd Vlad Ţepeş niet geboren in de steeds in de film terugkerende burcht, welke te vinden is in Râsnov (en niet in Braşov, waar volgens de recensie gefilmd zou zijn), maar in een standaard rechttoe-rechtaan woonhuis in Sighişoara. Wat uiteraard niet spectaculair genoeg was.

Op dit moment zijn we pas tien minuten ver in de film, en aan de irritaties komt nog lang geen eind. Vader Vlad Dracul werd nooit begraven in het Snagov-klooster, over Vlad Ţepeş’ slot Poienara wordt met geen woord gerept terwijl de ruïnes van Râsnov (eigenlijk pas in 1850 tot brokstukken vervallen, en niet zoals in de film te zien is in de 15e eeuw) voortdurend décor van de handelingen van de prins zijn. De zelfmoord van Vlad Ţepeş’ vrouw vond al in 1462 plaats (voor zijn gevangenschap), en ze besloot hiertoe omdat ze bang was in handen van de Turken te vallen. Het hoofd van Vlad Ţepeş werd na zijn dood wel degelijk van zijn romp gescheiden, geconserveerd in Hârman en naar de Turkse sultan Mehmed II gebracht.

De relatie met neef Stefan cel Mare, prins van Moldavië, en de gezamenlijke veldtochten tegen de Turken zijn uit het verhaal geschrapt. Het ware verhaal van Vlad Ţepeş is volgens de makers niet langer spannend dan de standaard 90 minuten. Of was het geld gewoon op?

Dat Erique J. Rebel deze bonte schakering aan leugens honoreert met drie doodskoppen kan ik niet begrijpen. Anderhalf voor de moeite is eigenlijk nog teveel, en de brutaliteit van een pretentieuze vergelijking met Interview with the Vampire en Braveheart, werken waar Dark Prince: the true story of Dracula in sfeer even ver vanaf staat als de afstand Amerika – Roemenië, levert wat mij betreft nog een halve doodskop aftrek op. Een film die de vampierverhalen wil ontkrachten, maar zelf een belachelijke, onnatuurlijke vleermuiszwerm door duister Transylvanië laat vliegen voor we ‘Prins Dracula’ in beeld krijgen, hoeft er niet op te rekenen door mij serieus te worden genomen.

Tot slot nog een literatuurtip. Ik geloof er namelijk niets van dat Erique J. Rebel het door hem genoemde ‘In Search of Dracula’ echt heeft gelezen. Anders zou hij na het zien van Dark Prince: the true story of Dracula wel tot dezelfde slotsom zijn gekomen. Mocht hij het wel hebben gelezen, dan klopt er van dat boek blijkbaar ook geen hout. Geïnteresseerden kunnen dan beter ‘Dracula – Das Leben des Fürsten Vlad Ţepeş’ van Ralf-Peter Märtin (1980) lezen.

Wat er van de brief geplaatst werd in Schokkend Nieuws #55 (zomer 2002) is hieronder te lezen. Inclusief reactie van Erique J. Rebel.

 
Evil Ed
En als we dan toch naar Rusland gaan, dan wel met de auto

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*