Dark Star

Jaar: 1974
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: John Carpenter
Score: ★☆☆☆☆
 

Ooit beweerde ik dat science fiction een genre was dat me zelden kon bekoren. Daarop moest ik terugkomen. Wanneer er op buitenaardse wezens wordt geschoten vind ik er geen bal aan, maar als de psychologische kant van het geïsoleerd in de ruimte leven en het verliezen van contact met aarde dan wel realiteit thema van de film is, dan wordt het interessanter. De Russen konden er wat van (zoals in Солярис), maar met Moon leverden de Engelsen eveneens een persoonlijke favoriet.

Amerikanen blijken toch wat minder fantasievol met het genre om te gaan, maar Dark Star van John Carpenter stemde nieuwsgierig. Een van hun thuisplaneet afgesneden ruimtecrew, filosoferen met intelligent artificieel leven en het debuut van een grootmeester. Helaas, mijn antipathie tegen science fiction laaide in alle hevigheid weer op bij het zien van zoveel bagger.

Dark Star probeert uit alle macht een comedy in outer space te zijn, maar ondervindt hierbij hinder van het beroerde acteerwerk, de afwezigheid van een budget, bedroevende special effects en een algehele ontstentenis aan gelukte humor. Het is huilen met de pet op, met als dieptepunt de beschilderde strandbal die voor alien door moet gaan.

 

Bij de regisseur van Halloween, Escape from New York, The Thing, Big Trouble in Little China en In the Mouth of Madness mogen we dus een stijgende lijn constateren in diens oeuvre. Nowhere to go but up na Dark Star, waarin drie atronauten instabiele planeten bombarderen om sterrenstelsels veilig te maken voor kolonisatie. Geld voor nieuw toiletpapier voor de missie is er niet, waardoor je je afvraagt hoe die sterrenstelsels ooit gekoloniseerd moeten worden. Gapende gaten in de plot zijn echter wel de minste zorg van deze B-film.

Het was boffen dat we de tot zeventig minuten ingekorte versie van Dark Star zagen, maar zelfs hierin neemt de zoektocht naar het vervelende buitenaardse huisdier tergend veel tijd in beslag. Dit valt dan weer in het niet bij de eindeloos lijkende scène in de bordkartonnen lift. De existentiële vragen die luitenant Doolittle op een slimme bom met een eigen wil afvuurt weten het dan al lang hopeloos verloren zaakje niet te redden. In ieder geval wordt er maar één keer op een alien geschoten. Dat valt dan weer mee.

Odd Thomas
Killer Joe

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*