Dat was ik niet, dat waren emoties!

Net wakker geworden besluit ik maar te beginnen alvast iets op te schrijven, zodat ik de aandacht een beetje van mijn pijnlijke nek kan afleiden. Het is nu vijf voor acht ‘s ochtends en Arad ligt nog zo’n 230 km naar het oosten. Dat halen we dus niet in een uur, zeker niet als we bij de grens naar Roemenië weer zo lang moeten wachten – al vonden de andere passagiers de vorige grensovergang lekker snel gaan. Ik ben eigenlijk ook alleen de grensovergangen per trein gewend: “Drugs, pistolen? Nee? Veel plezier in ons mooie land dan.”.

Afscheid nemen viel helemaal niet mee. Van Eva bedoel ik natuurlijk, anders krijgt straks iedereen die dit leest het gevoel dat ik mijn vrienden niet eens zes maanden kan missen en een nog slappere nicht ben dan ze al hadden gedacht. Eva verlaten deed echt pijn, maar ik had mijn gedrag al eerder tegenover Frank gerechtvaardigd: “Dat was ik niet, dat waren emoties.”

In de bus zat ik niet langs die gezellige dikke kerel met bakkebaarden, maar naast een Kroaat. Die was ook ok. Hij moest al lachen bij het vooruitzicht dat ik straks een hele dag over Hongaarse en Roemeense wegen (50% asfalt, 50% gaten) moest rijden. Ik heb niet gezegd dat ie een stomme buitenlander was, want hij verstond Nederlands. Zowiezo, we zijn nu al voorbij Boedapest en het valt hartstikke mee. Kijk eens aan, we rijden net voorbij een tolbordje; zo’n tolweg zal ook wel prima zijn. Bij de eerste plasstop in Duitsland zag ik trouwens meteen een vrachtwagen uit Tîrgu Mureş staan. Was die chauffeur zijn dag ook weer goed toen ik “Bună ziua!” riep.

Onderweg naar Roemenië (JS)

Eenmaal in Frankfurt was de vertraging van een uur weggewerkt tot een kwartiertje. Scheelde mij weer drie kwartier wachten op de volgende bus. Niet dus, want vanaf hier begon de sfeer al lekker Roemeens te worden. Mijn reisgezelschap bestond in eerste instantie uit een matroos die net uit Rotterdam kwam – een klein, dik mannetje met kort haar dat overal de grootste lol om had – een student uit Iaşi die stage liep in Engeland en al het vlees van zijn boterhammen had weggegooid (ik had mijn worst lekker nog) en een vrouw uit Sibiu die binnenkort naar Den Haag ging verhuizen, omdat ze met een Nederlandse man ging trouwen. Wat een stomme beslissing om naar Nederland te verhuizen, dacht ik. Maar ja, ze lustte ook geen palinca en ţuica.

In de bus zat een Vlaming die al 25 keer in Roemenië was geweest. Hij had een gigantische bril, weinig tanden, een grijze baard, een alpinopetje en, jawel, een joggingpak in de charmante kleurstelling zwart/fluorescerend groen. En maar kankeren. Zelf zat ik naast een vrouw die met haar kinderen in Frankfurt woonde, maar nu, net als blijkbaar alle Roemenen in deze bus, voor het orthodoxe paasfeest naar familie ging. Dat verklaart trouwens wel waarom de bus stampvol zat. Hoe dan ook, die vrouw had me nog geholpen met mijn Roemeense leerboek door samen met me voor te lezen. Ik las Roemeens hardop, vertaalde het in mijn hoofd naar het Nederlands en probeerde in het Duits te vertellen wat er stond. Waarbij uiteraard alle Duitse grammatica fout ging en ik het verschil tussen ausladen en einladen niet wist. En ze snurkte.

We hadden echt een hele aanhanger vol bagage bij ons. Ver over gewicht maakte de bus er daarom een sport van het langzaamste voertuig op de weg te zijn. Iedereen moest trouwens ook bijbetalen als ie meer dan 30 kg bagage bij zich had. Gelukkig zijn ze vergeten mijn tassen te wegen. Ook hadden ze van elke Roemeen 5 DM nodig. Het had iets met paspoorten te maken, al snap ik nog steeds niet wat. Niet dat het mij iets uitmaakte: ze zagen mijn Nederlandse paspoort en toen was het wel goed. De bus vertrok anderhalf uur te laat uit Frankfurt, waarna we nog ergens een onnodig lange stop maakten. Prognoses over drie uur vertraging zijn wat ingedamd tot het optimistischere één uur. We zullen wel zien. Ik ben al een half uur aan het schrijven, dus ik stop er voorlopig mee.

Streaptease (JS)

16:05 – We zitten nu al een hele tijd in Roemenië en om te vieren dat we het dodelijk saaie, platte Hongarije achter ons hebben gelaten heb ik zojuist mijn borrelnootjes, smaak Poesta, opgegeten. Bij de grens de eerste foto gemaakt (‘Streaptease’ stond er, onder een playboykonijn op de muur). In het pittoreske Arad kregen de prutchauffeurs het eerste goede idee van de dag. Omdat er niemand naar Lugoj bleek te reizen, zijn de passagiers voor Timişoara in een kleinere bus overgeheveld. Misschien maken we zo iets van de inmiddels tot vier uur opgelopen vertraging goed.

Inmiddels zitten we op de E68, een weg qua grootte vergelijkbaar met die tussen Duizel en Vessem. Alleen dan zonder fietspaden. Deze route door het dal van de Mureş had ik twee jaar geleden al genomen met de trein en de weg valt alles mee. We komen door vele kleine dorpjes met… ho wacht even, hier wou ik iets lovends schrijven over de landelijke sfeer, maar nu doemt er in de verte ineens een kerncentrale op. Nou ja, volgende halte is Deva en daar hadden we om 13:30 moeten zijn. Als alles meezit drie uur vertraging.

maandag 9 april – Uiteindelijk hebben de chauffeurs de verloren tijd nog kundig weten uit te bouwen tot viereneenhalf uur. Dan stond gelukkig nog op me te wachten. Ik herkende hem eerst niet, want op de foto stond ie te lachen. Maar dat zou ik denk ik ook niet doen na vijf uur wachten. Het is een heel aardige man, al heeft hij een paar discutabele ideeën (homo’s zijn niet normaal, de Fransen weten niet hoe ze kaas moeten maken en vrouwen mogen best studeren, als ze daarnaast maar voor het gezin zorgen). Ach ja, hij kwam wel meteen met een literfles bier aanzetten. Eenmaal in Sinaia deed er pas na twintig minuten aanbellen en op ramen en deuren bonzen een slaperige kerel open, maar we hebben wel douches met warm water!

dinsdag 10 april (=nu) – Gisteren hebben we de hele dag door de bergen gelopen. Het is nog vrij koud (op sommige plaatsen ligt nog sneeuw) en heel erg droog. Weinig poelen dus op deze route; de komende dagen ga ik andere routes proberen. Vlak bij het Zoologisch Station toch de eerste salamanders (er zat zowaar een Triturus montandoni in, een soort die alleen in de Karpaten en het Tatra-gebergte voorkomt). Helaas zitten er hier geen andere studenten, die komen pas na de examens over twee maanden.

Tussen twee extremen
Fröliches Weihnachten durch VACUOLES im Idar-Oberstein. Also.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*