De voorbij-Parijs-reis

Wij van Vacuoles hadden alle clichés al eens voorbij zien komen: uitjes naar de Chinees, naar het café (De Mark, red.), het casino, de Bananenbar … Maar nooit kwam een VAC (Vaste Activiteiten Commissie van de Biologenvereniging BeeVee) op het idee om een uitje naar het clichéste vakantieland te organiseren. Na maanden voorbereiding, vele lange nachten en kratten bier was alles rond. Weldra brak de grote dag aan dat er vertrokken kon worden. Edwin had na een maandenlange voorbereiding eindelijk het schakelen van de auto onder de knie; stad en land was afgezocht naar een bult om de hellingproef nog eens door te nemen. Er kon echt niets meer fout gaan. Op Luik na dan.

Landschap van superlatieven

Onderweg naar het land waar wij als god zouden leven werd de omgeving steeds mooier. Passeerden wij eerst Brabant al, volgde na een wat saaier tussenstuk het vrolijke België met als donkerrijpe kers op de taart het pittoreske Luik. En het werd nog gekker. Links een Fête de Bière, rechts een Fête de Saucisson, de Autoroute du Soleil die zijn naam wederom eer aandeed en voor ons de immer vriendelijke Zuid-Europese automobilisten die eigenlijk allemaal vinden dat ze ten onrechte geen plaatsje in het formule 1-circus hebben verworven. Met tranen in de ogen van al dit moois besloten wij eensgezind: “Ja, mooier kan de hemel niet wezen.” Doch wij konden niet bevroeden dat we na vele spelletjes Ghetto-Krasbal door de afwisselende, bruisende Champagnestreek zouden reizen, waarbij superlatieven om deze te beschrijven ons tekort schoten.

Dit geluk was slechts van korte duur, want na luttele ogenblikken die van de andere kant soms ook een eeuwigheid leken te duren, doorkruisten wij de hooliganhoofdstad van Frankrijk, het duistere, ja zelfs diabolische Auxerre. Met beide benen wederom terug op aarde en die van Marian ferm op het gaspedaal (terwijl zij een vrachtwagen nog nipt kon passeren alvorens zij een alleraardigste Fransman met hoge snelheid aan barrels kon rijden) lieten wij horden bloeddorstige Auxerrianen in ijltempo achter ons, om ons gezwind naar de frisse Bourgognestreek te spoeden.

Toen we eindelijk in het schilderachtige Lurcy-le-Bourg gearriveerd waren begon de pret pas echt. Nondepie wat hadden wij een schik. Woorden kunnen niet beschrijven wat wij daar allemaal meemaakten. Temeer er de nodige flessen wijn en bier door onze kelen zijn gekabbeld. Een summier overzicht:

Bier    kwantiteit    score
Jenlain    16 flessen à  0,75 liter    8,5 op 10
Fischer    4 flessen à  0,65 liter    7,0
Straßbräu    48 flesjes à  0,25 liter    Holger
Kanterbräu    7 flessen à  0,65 liter    8,0
Hoegaarden    18 flesjes à  0,25 liter    7,5
         
Wijn    kwantiteit    score
Rode Bordeaux    3 flessen    7,5
Witte Bordeaux    2 flessen    7,0
Rode huiswijn*    1 fles teveel    formaldehyde
Côte du Ventoux    5 flessen    8,0

Overig
Veel flessen. Score weten we niet; te dronken om een trefzeker oordeel te vellen.

* met plastic kurk

Oh la la (EH)

Wij willen jullie verder niet doen watertanden door in detail alle absurd spectaculaire belevenissen van ons hier weer te geven, maar kort gezegd komt het hier op neer: wie niet op het Vacuolesweekend in Frankrijk was, heeft niet geleefd. Al is het alleen maar om het geweldige spel Peerbal, wat inhoudt dat de bal op een schuin dak gegooid wordt en bij terugkomst een peer ontvangt.

Een half uur voordat we weer teruggingen, toch nog de hop gehoord … Upupupupupup-upup! Leuk. Afijn, jullie zullen de foto’s binnenkort wel te zien krijgen, maar we hebben geen Vacuolesleden meer nodig.

Met welgemeende vriendelijke groeten,

Joost ‘Une caravan ce n’est pas une coucoumbre’ Vogels
Fiepke ‘Convoi exceptionelle’ Smets

PS Herfstuitje Vacuoles is dit jaar waarschijnlijk in de Ardennen; dichter bij huis dus.

Perpetual, maar het leek langer
Waarom ik Cîmpu lui Neag - Duizel geen leuke reis vond

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*