Dead Man

Jaar: 1995
Land: Verenigde Staten van Amerika/Duitsland/Japan
Regie: Jim Jarmusch
Score: ★★★★★
 

Tien jaar geleden was Dead Man één van de eerste films waar ik graag over wilde vertellen. Nu was ik nog lang niet begonnen aan het schrijven van filmrecensies en van een eigen website was nog helemaal geen sprake (ik wist maar amper wat internet was), maar ik had dan ook wel wat anders aan mijn hoofd. Zoals een meisje waarmee ik regelmatig naar bioscoop Luxor ging. Een meisje dat ervoor verantwoordelijk is dat hier ook te lezen is over andere films dan zombiesplatter en jongens die hun auto kwijtraken.

Van Dead Man was ik destijds onder de indruk. Tien jaar later, nu dat meisje een vrouw en bijna moeder is, ben ik nog steeds onder de indruk. Dead Man is kunst, meent Eva. En al ben ik vaak bang voor alles wat naar kunst en cultuur riekt, toch heeft ze misschien wel een punt. De voortslepende cadans van ongehaaste zwart/wit beelden en de niet altijd rechtvaardige balans tussen zij die verder leven en zij die gaan sterven – het maakt Dead Man tot een filosofische western die zijn gelijke niet kent.

Het landschap wordt alsmaar opener en meer verlaten; de passagiers in de wagon vuiler en minder geciviliseerd naarmate William Blake (Johnny Depp) verder van huis reist. William is een aanstelling als accountant beloofd in het stadje Machine, aan het symbolische eind van de lijn. Hier worden mannen op straat gepijpt, revolvers om niets op elkaar gericht en zijn de doodskisten niet aan te slepen. William is te laat en wordt dan wel niet bepaald vriendelijk, doch wel met klem verzocht zijn heil elders te zoeken.

 

Some are born to sweet delight. Some are born to endless night. William heeft al zijn geld uitgegeven aan een treinkaartje naar het einde van de wereld zoals hij die kent. Zijn baan kan hij vergeten. En als hij ‘s avonds in bed belandt bij een vrouw, loopt dat ook niet helemaal als gepland. Haar vertwijfelde minnaar schiet dwars door Thel in Williams borst en William schiet de wanhopige man in de hals. Het blijkt de zoon van Machines machtigste man te zijn, wat van William een gezochte outlaw maakt.

Outcast Nobody, minder vleiend Exaybachay genoemd, verwart William Blake met de gelijknamige dichter. Er blijkt nog een hele wereld te bestaan buiten de aan William bekende. Verschoppelingen, premiejagers, pelsjagers en roodhuiden – hier is niemand elkaar vriendelijk gezind, maar voor William maakt het allemaal niet veel meer uit. Gelaten accepteert hij zijn lot, bepaalt hij het lot van hen die geboren zijn voor eindeloze nacht, verder reizend naar het enige echte einde van de lijn. Some are born to sweet delight. Zeker als je na tien jaar nog steeds onder de indruk bent.

Волкодав из рода Серых Псов
Ineens mag er niks meer

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*