Dead Meat

Jaar: 2004
Land: Ierland
Regie: Conor McMahon
Score: ★★½☆☆
 

Op dit moment heb ik achttien zombiefilms thuis liggen. Ik heb niet bijster veel zin ze allemaal nog te moeten bekijken. Natuurlijk, er zitten mogelijke juweeltjes bij (maar waarschijnlijker abominabele gedrochten) als Zombie vs. Ninja, Oasis of the Zombies en Stacy: Attack of the Schoolgirl Zombies. Maar in zo’n beetje alle gevallen zal het gaan om hoe de uitvoering is; niet om het verhaal dat verteld wordt.

Die uitvoering is in Dead Meat zeer geslaagd. Het groezelige camerawerk dat de meeste zombiefilms ontsiert (of van een eigen flair voorziet – het hangt er maar net vanaf in welke mate je het subgenre waardeert) blijft ons bespaard. Deze ‘eerste Ierse horrorfilm’ ziet er verzorgd en gelikt uit. Jammer dat alles zo voorspelbaar is. En van een Ierse Shaun of the Dead is al helemaal geen sprake.

Als er dan toch met filmtitels gesmeten wordt: Dead Meat doet met zijn minimalistische uitvoering denken aan The Texas Chainsaw Massacre en Night of the Living Dead. Er wordt niet gepronkt met mooie Ierse landschappen. Alles speelt zich af in doodgewone weilanden, in het riet of in het donker. Goedkope schuurtjes worden hier en daar afgewisseld met ruïnes, maar ook deze zijn weinig indrukwekkend. Het is rechttoe rechtaan koppensnellen zonder al te veel fantasie.

 

De weinige momenten waarop er dan toch gelachen kan worden is wanneer de Ierse nuchterheid (niet-Ieren zouden het botheid noemen) zich manifesteert. Een lompe hurlingcoach die “go fuck off!” in het gezicht van een dik kind schreeuwt, mensen met enigszins vierkante gelaatstrekken die zich liever bars dan hulpvaardig opstellen ten overstaan van de weinige overlevenden die ze tegenkomen, en het blijven verwijzen naar de Gekkekoeienziekte.

Naast een geheel eigen manier van het verwerken van dit nationaal trauma hebben de Ieren de zombiefilm ook aangegrepen om wat nieuwe splattermomenten aan de horrorgeschiedenis toe te voegen. Meest memorabele moment: Helena die een stofzuigerbuis tegen het oog van wijlen haar man ramt (‘foemp!’) en de tegenstribbelende zombie van een van zijn oogballen ontdoet. Schitterend. Maar hoe mooi Dead Meat er ook uitziet, de film komt net zo levenloos over als de zombies die de hoofdrol spelen. De nieuwe zombiegolf lijkt alweer op zijn retour.

Charlie and the Chocolate Factory
Friday Night Lights

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*