Dear Wendy

Jaar: 2005
Land: Denemarken
Regie: Thomas Vinterberg
Score: ★★★☆☆
 

Wat een belachelijke film. Wie had gedacht dat Thomas Vinterberg (Festen) en Lars von Trier (Idioterne, Dogville) samen een film met vuurwapens, borsten en goede vintage muziek zouden maken? Een typische film voor de MTV generatie dus? Nee, dat dan ook weer niet. Er bestaat vast een doelgroep voor films als Dear Wendy, maar aan de hand van de vijf betalende bezoekers die vandaag in de bioscoopzaal zaten kan ik daar moeilijk een uitspraak over doen.

Vinterberg en Von Trier zijn vervelende mannetjes. Tien jaar geleden stelden ze regels op waaraan goede films volgens hen moesten voldoen. Het lijstje was één grote grap, maar de regels voor zogenaamde Dogmafilms werden in Denemarken vol overgave nagestreefd, met fraaie resultaten als gevolg. Blijkbaar heeft de grap nu lang genoeg geduurd, want de heren lappen met Dear Wendy alle zelf opgestelde regels aan hun laars.

Ook met de regels van de realiteit en politieke correctheid neemt Dear Wendy het niet zo nauw. Dat laatste is erg vermakelijk – het mijnwerkersstadje Estherslope leeft in een slaapverwekkende vrede, tot er een crimineel in het verhaal wordt geïntroduceerd. De moordenaar is een neger. De eerstvolgende die iemand overhoop knalt is een negerin. De andere inwoners van Estherslope zijn hardwerkende, blanke kompels en rechtvaardige, blanke politieagenten. Zoiets kun je in Amerika niet maken en hoewel geen Dogmaregel zagen Vinterberg en Von Trier ook hier een uitgelezen kans vervelend te zijn. Chapeau.

 

Het gebrek aan realiteitszin verdient minder lof. Door de groteske finale – en doordat de hoofdpersonen ronduit onsympathiek zijn eigenlijk al de hele film lang – valt het voor de kijker niet mee een band aan te gaan met de karakters op het scherm. De pacifistische club die pistolen draagt om te laten zien dat dat ook kan zònder ze te gebruiken, bestaat uit een stelletje pathetische losers dat om aandacht schreeuwt.

Dat het laatste gepaard moet gaan met een ultieme uitbarsting van geweld is al anderhalf uur lang duidelijk. Hoe deze ver van mijn bed show afloopt doet er voor de tot passiviteit gedwongen kijker dan niet meer toe. Dear Wendy moet een aanklacht tegen wapenbezit zijn, maar worden hier de Verenigde Staten van Amerika aangeklaagd of het Amerika zoals dat alleen bestaat in de hoofden van Vinterberg en Von Trier? Een mooie film waar ik niet op zat te wachten.

Score: ★★★☆☆

Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre
The Nether Horror Collection

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*